Mombakkes de groote Comediant

127

hem den geur van het lichaam der tanige, magere weduwe van Boeckhoven in herinnering. Zijn polsen begonnen te kloppen, zijn hart bonsde, zijn mond begon te hijgen naar die vrouw, die hij verafschuwde en naar wie hij nu opeens door dien geur verlangde. En nu, walsend met mevrouw Cortenaer, dacht hij aan de weduwe Boeckhoven; hij ademde den geur van mevrouw Cortenaer op, den bekenden geur, den zoeten, prikkelenden geur en hij drukte in mevrouw Cortenaer de weduwe, boog zich over haar, met stralende oogen. Toen de wals ten einde was, zeide mevrouw Cortenaer: ,,U walst héérlijk, héérlijk ... Ik zou den heelen nacht met u hebben kunnen doorwalsen. Heeft u nog een dans vrij?”

,,Ik ben moede, werkelijk zeer moede mevrouw. Ik veel dat ik weg moet gaan en rust nemen.” „Arme jongen, ja . . . wij hebben allemaal ook wel veel van u gevergd. Nu . . . gaat u maar stil heen . . . ik zal onzen koetsier laten zeggen, dat hij u naar huis rijdt ... En komt u weer spoedig bij ons . . . heel spoedig ... u moet alle, alle feestjes bij ons meemaken . . . u bent een heerlijke, heerlijke danser . . .” Toen Hans in het rijtuig zat, tikte hij bij de Leidsche straat den koetsier, dat hij stil moest houden. Hij stapte uit, gaf den man een fooi en liet hem wegrijden.

Daarna sloop hij de Keizersgracht langs, belde aan bij de weduwe Boeckhoven. Er werd niet opengedaan. Hans belde weer. Nog kwam niemand naar de voor-deur. Hij belde nu onstuimig. Toen hoorde hij binnen een deur opengaan . . . het licht werd opgestoken, de deur ging op een kiertje open. De weduwe stond zelve achter de deur.