Mombakkes de groote Comediant

123

„Denk aan het koor. Het koor, dat is de abstractie. Het koor, dat is de synthèse. Het koor is het publiek, dat mede-denkt, mede-voelt, mede-dicht, dat den dichter draagt, dat de harmonische gedachte vertolkt tegen het dis-harmonisch aanbotsen van de lotgevallen naar den loop van het noodlot. Zoo zet dan uw spelers op een rij in een halfrond en elk zegge zijn verzen in den stijl van zijn wezen, met een passend gebaar, staande in een rustigen stand. En stel uw koor op in het orchestra en dat zij zeggen, Eubee-ërs, Ithakoizen, Peleponesers, als een muziek, muziek, muziek, als een zoete muziek van pijpende orgels en hooge dubbelfluiten en diepzinnende cymbalen, hun reien.”

„Zoudt u ons eens zoo’n koor kunnen voorzeggen r” vroeg Hans.

De jonge dichter ging naar een wankel boekenkastje, haalde er een deeltje van ’t Klassiek Panthéon uit en het boekje openend, begon hij een rei te lezen, met lange uithalen, zich in-zichzelf verzinkend, zeggend voor-zichzelf en in-zichzelf meer dan voor de twee jongelieden de rei.

Toen zij afscheid namen, drukten de beide dichters hun ongewoon krachtig de hand en zij zagen hen diep in de oogen.

Hans had niet alles begrepen, maar hij deed voor zijn kameraad, alsof hij nu geheel wist, hoe hij de regie moest voeren. Zijn sterk geheugen had alle woorden en klanken behouden. En toen hij alleen thuis was, zat hij te peinzen over het onderricht.

Bij de eerste repetitie had hij dadelijk de spelers geplaatst naar de aanwijzingen van den dichter Hendrik Leezer. De hooidfiguren in een halven cirkel. En in het