Mombakkes de groote Comediant

I 21

Toen hij opstond leek hij een gekooiden reus, met zijn lang, donkerblond haar, zijn hoog voorhoofd, zijn groote, diepe, klare, blauwe oogen, zijn rijzige gestalte. Leezer was slanker, had rood haar, zachte, verdroomde oogen.

Hans deed het woord, sprak van den achterlijken toestand van het tooneel, dat op Sardou en Ohnet teerde, zeide dat hij het Nederlandsche Tooneel wilde opstuwen in de vaart der volkeren en nu den Pa-lamedes van Vondel met een gezelschap van kunstlievende liefhebbers in helix Meritis zou opvoeren.

,,Waarom wilt u Vondel door een vertooning ontwijden?” vroeg Kolos, nadat hij Hans rustig had laten uitspreken.

Even kwam het in Hans op om den dichter, juist zooals hij dat den ,,schappelijken” wetenschappelijke gedaan had, een absurd antwoord te geven. Het lag hem op de lippen te zeggen : ,,Ik wil Vondel ontwijden om u op een voetstuk te zetten.” Maar Kolos keek hem met zijn groote, klare oogen rustig en onbevangen aan en Hans voelde zich diep in zijn binnenste huiveren en sloeg de oogen neer.

,,Vindt u vertoonen, ontwijden?” vroeg hij daarna escheiden en gedwee.

,,Ja ... ais ik een dichter lees, voor mijzelf stil of luid op, om den klank te hooren, het geluid van het vers, den gang van den cadans, kortom om het r'nythme, dat diep-innigste van een vers, te proeven, dan is dat voor mij genoeg. Het spelen, zooals ik dat wel eens op het tooneel gezien heb, verstoorde voor mij altoos juist dat, wat ik liefhad in een treurspel in verzen.”