Mombakkes de groote Comediant

XII.

Hans had den volgenden dag met Bos over de opvoering van den Palamedes gesproken. Bos durfde de voorlezing niet aan. Neen, het was te zwaar, te moeielijk, zoo een klassiek stuk van Vondel. En dan met dilletanten, met ongeoefende menschen, die liever een van Maurikje moesten afhanselen voor de oorr.es en tantes. Doch Hans bleef aanhouden. Neen, het tooneel moest hervormd worden, zoo goed als de mannen van De Nieuwe Gids de litteratuur aan het hervormen waren. En hij, Hans Wentinck, zou de leiding nemen.

,.Als je dan eens naar die mannen van De Nieuwe Gids ging en hun vroeg, hoe je zoo’n Palamedes zou kunnen opvoeren? Zou je dat durven?”

,,Durven? Ik? Ik durf alles . . .”

,,Ja, maar ze konden wel eens niet thuis geven . . .” ,,Wij kunnen het probeeren . . .”

Zij waren samen naar de woning van Willem Kolos gegaan, die in de Kerkstraat op twee armoedige huur-kamertjes woonde samen met een ander dichter, een zestal jaren jonger dan hij. Hendrik Leezer. De twee jonge tooneelspelers waren hartelijk ontvangen. Kolos zat in een ouden rieten stoel in een versleten, grijzen cham-bercloack bij het rechtsche raam van de schamele kamer.