Mombakkes de groote Comediant

¹¹7

de verschillende rollen gespeeld, getoond hoe hij zou spelen en moeder had geen andere woorden gehad dan, maar mijn jongen, hoe prachtig, hoe werklijk van houding, hoe komt het toch zoo mooi in je op.

Toen Hans alleen op bed lag en hij nadacht over de rollen, begon hem de angst te bekruipen, dat hij toch niet slagen zou. Neen ... hij was niet gerust. Moeder, ja moeder vond het mooi. Maar hij zelf wist heel goed, dat hij zoo’n beetje Veltman en Haspels had nagedaan, maar toch eigenlijk geen enkele rol uit zich zelf geschapen had. Alsof een ander het in hem zei, kwam in hem met een grooten drukkenden angst, de bewustheid, dat hij zoo min als hij de kracht had gehad uit zich zelf een denkbeeld neer te schrijven of een enkelen versregel te dichten, zoo min de kracht had, een persoonlijkheid uit zich zelf te verbeelden. En toch had hij de behoefte om tooneel te spelen. Was het wellicht de vermoeidheid van den dag en den avond, dat hij nu zich op bed zoo moedeloos gevoelde? Hij trachtte zich in de personen in te denken, wilde opgaan, geheel opgaan in den Palamedes. Maar het lukte hem niet, een der rollen zoo te voelen, dat hij iets uit zijn binnenste er in vereenzelvigd vond. Doch de woorden van het inleidende klinkdicht dreunden in hem na, zooals de hammen van een kerkklok nadreunen. Het was hem, alsof een andere stem dan de zijne reciteerde:

’t En leed geen zeven jaar, of Palamedes’ schaauw, Bij nacht, de tenten ging der rechteren doorwaren, Die rezen op verbaasd met opgerezen haren,

En zagen daar een schim, mishandeld bont en blauw.