Mombakkes de groote Comediant

118

Zijn baard hing dik van ’t bloed, zijn keel was schor

[en fiauw,

Wie komt ons, riepen zij, in ’t duister dus vervaren ? Bij toortslicht, sprak hij, ik uw straf lees uit dees blaren, Die mijne onnoozelheid ten roove gaaft aan ’t grauw...

Hans sidderde. Hij zag de schim van Palamedes, hoog, grijsblank, zilverig als een visch en de oogen groot, droevig starend, en den met bloed beloopen baard . . . En die geest kwam nader . . . Hans was ontzet, een koud zweet brak hem uit. De zilverige wadem zweefde aan, nu raakte ze zijn lichaam . . . zijn lichaam slorpte den geest op, die nu in hem was opgelost. . . Hans stond langzaam op . . . schreed nu in de kamer voorwaarts, zooals de geest dat gedaan had. Hij voelde, dat hij in den geest was opgelost. . . Nu had hij die groote, droevige oogen, den met bloed beloopen baard en opeens, midden in de stilte, reciteerde Hans, maar met een stem waarvan hij wist, dat het de zijne niet was:

’t En leed geen zeven jaar, of Palamedes schaauw, Bij nacht, de tenten ging der rechteren doorwaren . . .

Toen opeens zweeg Hans. Een hand greep naar zijn keel, worgde hem . . . Hij was tot stikkens toe benauwd, kon niet schreeuwen . . .

Dansend om hem heen ging naakt de magere weduwe van Boeckhoven, met slappe, vale borsten, een krommen neus, paarsig gloeiende oogen en haakvormig gekromde vingers, die naar hem grepen . . .

Hij vluchtte, om de tafel, nu zijn bed in, rillend