Mombakkes de groote Comediant

spelen . . . da’s te kras. Toen heb ik bij mijzelf overlegd, dat wat ik niet kon, jij allang uit je mouw schudt... en ik heb ze jouw naam genoemd. En toen heeft de voorzitter, een student in de rechten, mij gezegd, dat ik maar eens met je bij hem zou komen.”

Hans voelde zijn hart popelen. De éérste schrede! Zij waren dien dag niet het gebouw binnengegaan, doch hadden den voorzitter een bezoek gebracht. Het zekere optreden van Hans, het zich met gemak bewegen in den voornamen kring, waarin hij door den student werd voorgesteld, naast den schuchteren, on-handigen Bos, die op zijn teenen liep, heesch sprak van zenuwachtigheid, de aangeboden sigaar met een bandje aannam met de gretigheid van een burgerjongen, die op wat extra’s wordt onthaald, had Hans, die zich rustiger gevoelde dan ooit, want hij had altoos ,.publiek” noodig om zichzelf goed te beheerschen en te uiten, dadelijk een uitnoodiging gebracht om eens familiaar bij de Cortenaers op bezoek te komen.

De Cortenaers waren van Belgischen afkomst, in 1831 Oranje trouw gebleven, hadden bij den aanleg der sporen in Nederland veel geld verdiend en de kleinkinderen behoorden nu tot de aanzienlijkste en rijkste families van Amsterdam. Zij bewoonden een groot huis aan de Keizersgracht bij de Leidsche straat en in het groote gezin, drie dochters en vier zonen, werd veel aan kunst gedaan. Pol Cortenaers, student in de rechten, had de tooneelvereeniging ,,Mirliton” opgericht en nu ter eere van het éénjarig bestaan, wilde men een klassiek werk opvoeren.