Mombakkes de groote Comediant

domme vooroordeelen heen zou kunnen komen?

Ik ben tegen je tooneelloopbaan geweest. . . maar (en zij stond op en kwam dicht bij hem staan) dat moet je nu maar vergeven en vergeten. Want dat was dwaas en ongevoelig . .

„Hoe ben je op eens zóó veranderd?”

„Niet opeens. Het is langzaam gegaan en het heeft mij ook wel binnen in strijd gekost. Maar Hans, als jij boven reciteert, dan hoor ik dat beneden ... en langzamerhand heb ik daar de schoonheid van leeren begrijpen ... en nu . . . lieveling ... als je nu boven repeteert, loop ik altoos zachtjes de trap op en ga op ’t portaal staan luisteren. Het is zoo mooi. Je stem is zoo prachtig en door jou leer ik nu de groote dichters kennen. . . zooals ik ze vroeger nooit kende. Ik heb Vondel altoos vervelend gevonden, kon mijn oogen niet open houden, als ik hem las. Maar nu, door jou heb ik hem leeren kennen.

Als jij de Lucifer of de Gijsbrecht of de Palame-des leest, dan is ’t mij of ik in een groote kerk sta... ik ben meestal dan in gedachten in een ruimte als in de St. Bavo te Haarlem en ik hoor orgfelklanken dreunen en ik zie het licht lang-s de

o    o

zuilen schemeren.

Je moet alles vergeten, wat ik je vroeger zei, jon-gelief.

Ik weet nu, dat in jou je overgrootvader, den predikant is herleefd . . . maar fijner, hooger, door kunst veredeld. Wat jij geeft is zuiverder godsdienst, omdat het niet is een onmiddellijk vermanen, niet een directe zedepreek is, maar omdat er heiligheid van je uitgaat . . . van je uitstraalt. ...”

MOMBAKKES    8