Mombakkes de groote Comediant

XI.

Toen hij den volgenden morgen bleek, met blauwe kringen onder de oogen, tegenover zijn moeder aan de ontbijttafel zat, werd zij ongerust. Hij, haar ijzersterke Hans, zag er uit als een zwakke, vermoeids jongen.

,,Hans”, vroeg ze, terwijl ze een glas melk waarim ze een ei geklutst had, bij zijn bord schoof, ,,heb je in de laatste tijden niet te veel van je lichaam gevergd?"

,,Ik . . . van mijn lichaam? Daar kan ik nooit te veel van vergen. Ik voel het nooit. Ik wou, dat ik het maar eens voelen kon.”

„Dan van je geest. ...”

„Nee moeder ... ik heb niets, heusch niets".

„Ik wou maar, dat het met die studies aan de tooneelschool ten einde was. Ik verlang er zoo naar Hans, dat ik je voor ’t eerst zal zien optreden. .

Een schok ging door zijn lichaam. Zijn moeder verachtte hem dus diep-in niet meer — zij verlangde naar zijn optreden.

„Meen je dat moeder?”

„Maar kind, natuurlijk.”

„En je waart eerst er zoo op tegen, dat ik . . .”

„Vindt je mij al zoo oud, dat ik niet meer over