Mombakkes de groote Comediant

99

iemand op het portaal stond, maar het was zinsbedrog. Terwijl hij zijn jas uitdeed, was het hem of er achter hem iemand stond, die grijnslachte. Nu was de sensatie zoo sterk, dat hij zich omkeerde en met de oogen angstig rond zocht. Hij rilde. Toen hij de kamer binnenging, viel het portret van zijn overleden vader, dat in een lijstje op een standaardje op het buffet stond, door ’t uitschieten van het standaardje vlak neer, met het gelaat naar beneden.

Hij liep naar ’t buffet, zette het portret weer op het standaardje en bleef even op ’t' gelaat van zijn vader staren. Meteen was ’t weer alsof hij achter zich iemand voelde staan, maar er was niemand in de kamer te zien.

,,Moeder!” riep hij met zijn luide stem, zichzelf door ’t geluid van zijn stem trachtend te vermannen.

„Wat is er jongen?” vroeg ze snel de trap afkomend, en nog half in de deur, met een klank van onrust is haar stem. „Is er wat gebeurd?”

„Niets dan goeds, mammi. Ik heb het nu doorgezet. De volgende maand ga ik naar de Tooneelschool. ’s Avonds zal ik lessen geven in de wiskunde; mijnheer den Tiel zal voor de lessen zorgen en ook dat ze ruim betaald worden. En moedertje, daarvan zullen wij wel kunnen leven. Als ik een jaar op de Tooneelschool geweest ben, zal ik al engagement krijgen. En dat betaalt dadelijk goed.”

„Jij denkt toch altoos aan mij

„Heb je je al een beetje met je harkelijn verzoend ?” „Ik suf er nog maar den heelen tijd over. En weet je wat ik zoo vreemd vind. Het is mij alsof je vader om mij heen is. Je weet, ik ben niet bijge-