Opgedoken

In 1962 reisde ik samen met Ursel voor de tweede keer naar mijn geboortestad. Ik gaf gehoor aan een uitnodiging ter gelegenheid van het 125 jarig bestaan van branchevereniging ‘Damenoberbekleidung’ (DOB).

Weer had ik mijn bedenkingen. De reden voor onze vlucht uit Duitsland was ik niet vergeten. Moesten we nu ingaan op een uitnodiging van de Duitsers?

Maar uiteindelijk zegevierde het vooruitzicht kennissen, vrienden en collega’s van vroeger te ontmoeten. In het slot Charlottenburg werden de ‘oude confectionairs’ van weleer, die voor de Tweede Wereldoorlog tot de faam van de Berlijnse confectieindustrie hadden bijgedragen plechtig ontvangen. Uit handen van Willy Brandt, de toenmalige burgemeester van Berlijn, ontvingen ze een onderscheiding.

We hebben nooit spijt gehad van onze tweede reis naar Berlijn. Onder de vele mensen die wij terugzagen, bevonden zich ook Heinz en Vera Mottek, die wij zoveel dank waren verschuldigd.

Al voor de oorlog had de Nederlandse damesconfectie, die voordien heel bescheiden was, internationaal aanzien verkregen. Daaraan hadden vooral de Duits-joodse vluchtelingen zoals ik bijgedragen. Door onze betrokkenheid en uitstekend vakmanschap, dat wij ons in Berlijn in de jaren twintig hadden eigen gemaakt, brachten wij de Nederlandse mode tot ongekende bloei.

In de jaren zestig veranderde de confectiebranche. Veel bedrijven verplaatsten uit kostenoverwegingen hun productie naar het buitenland. Voor de confectieindustrie betekende de import van goedkope kleding een gevoelige verandering. De bedrijven trokken weg uit het centrum van Amsterdam en concentreerden zich in het Confectiecentrum in het westen van de stad. Günther Klein en ik huurden er nog wel een verkoopruimte, maar we zochten ook naar een mogelijkheid om ons uit de zaak terug te trekken. In 1970 vonden we een opvolger.

Ik was inmiddels 69 jaar en het werd tijd om te stoppen. Als ik opnieuw had kunnen kiezen, zou ik weer hetzelfde beroep gekozen hebben.

Met de familie Van Hartingsveldt bleven wij nauw verbonden. Met hun verjaardagen en met St. Nicolaas stuurden wij cadeaus. Op bevrijdingsdag, 5 mei, gingen wij steevast naar hen toe en verder nog wel een paar keer per jaar. Hun huis in de Burgemeester Palingstraat hadden ze al lang verkocht en ze waren verhuisd naar de Kennemerstraatweg. We namen onze kinderen mee, die hun leven eigenlijk te danken hadden aan de familie Van