Opgedoken

Hartingsveldt, Ans Roos en Dave Philips.

Op mijn verzoek feliciteerde Prins Bernhard, Carel van Hartingsveldt op 3 augustus 1966 met zijn tachtigste verjaardag. Toen woonde het echtpaar Van Hartingsveldt al in het Bejaardencentrum De Dillenburg in Alkmaar.

Jarenlang correspondeerde ik met het Herinneringscentrum Yad Vashem in Jeruzalem, om onze redders als ‘Rechtvaardigen onder de Volkeren’ te laten onderscheiden. Op 16 december 1976 was het zo ver. De Israëlische ambassadeur overhandigde hen in het Koninklijk Instituut voor de Tropen in Amsterdam de onderscheiding. Het echtpaar Van Hartingsveldt, dat sinds 1973 gescheiden leefde, verscheen die dag een laatste keer samen.

In de jaren tachtig begon ik voor mijn dochters en de drie kleinzoons, die zij ons intussen hadden geschonken, de herinneringen aan mijn ‘eerste leven’ op te schrijven. Ze moesten weten hoe mijn leven was voor het hunne begon. Ze moesten weten welke verschrikkingen ik met mijn familie, vrienden en kennissen had moeten meemaken. Maar ik wilde hen ook vertellen over mijn gelukkige jeugd, van mijn leven als Duitser voordat de terreur begon. Het is onverbrekelijk met elkaar verbonden. Ik kan het een niet loszien van het ander.

Elke keer als ik over mijn leven nadenk, houdt me een gedachte bezig: als ik ook maar één jaar jonger of ouder geweest zou zijn, was dit boek waarschijnlijk niet geschreven. In de Eerste Wereldoorlog was ik te jong om voor Duitsland ten strijde te trekken. In de Tweede Wereldoorlog, na de bezetting van Nederland, was ik te oud voor de eerste deportatiegolf. Daardoor wist ik tijd te winnen en kreeg ik de kans om mijn leven te redden.

Met mijn geboortejaar werd mij in zekere zin het geluk in de wieg gelegd.