Opgedoken

Diezelfde avond na ontvangst van Clarissa’s afscheidsbrief ging ik uit met Werner Kadisch om mijn pijn te verzachten. Ik gaf een bloemist opdracht mijn grote liefde elke zaterdag een boeket te sturen. Dat hield ik drie maanden vol. Daarna stuurde ik Clarissa een afscheidsgedicht. Werner was in die voor mij moeilijke tijd een dierbare vriend.

Langzaam kwam ik weer in mijn normale ritme. Overdag werken, afspraken met Werner of afspraken met een meisje.

Zo zat ik op een avond met Elsa Reibnitz in het Künstlerkaffee. Plotseling werd mijn aandacht getrokken door een jonge vrouw die daar met anderen zat. Het leek wel alsof ik door de bliksem werd getroffen. Ik geloofde, dat ik een engel had gezien die regelrecht uit de hemel was neergedaald.

Ik bracht Elsa naar huis en ging alleen terug naar het Kü-Ka om via de ober Marx meer over mijn ‘engel’ aan de weet te komen. Hij wist niets over haar, maar had haar wel een paar keer in het café gezien.

Een half jaar later, in april 1923, ging ik weer eens met Werner naar het Kü-Ka. Ik herkende de verloren gewaande ‘engel’ onmiddellijk. Ze zat met een vriendin aan het tafeltje naast ons. Ik probeerde met haar te flirten, sprong op om haar vuur te geven toen ze een sigaret wilde aansteken. Toen die twee tenslotte het café verlieten, liepen Werner en ik hen achterna. Op straat sprak ik haar aan: “Staat u mij toe, daar we elkaar nu toch al een beetje kennen, met u mee te lopen?”

“Ja, graag”, antwoordde ze, een lachje onderdrukkend.

“O, wat fijn. Mogen we ons voorstellen. Dit is mijn vriend Werner Kadisch, terwijl ik Marbelli heet. Ik ben, zoals u wel kunt raden, van Italiaanse afkomst.“

De naam ‘Marbelli’, ontstaan door omdraaiing van mijn familienaam met het achtervoegsel ‘li’, had ik mij als ‘artiestennaam’ aangemeten.

“Aangenaam”, zei mijn ‘engel’ en stelde zich voor: “ik heet Erna Miessner en dit is mijn zuster Irma.”

“Waar woont u, als ik vragen mag?”