Opgedoken

Op een dag in augustus waren Margot, Ursel en ik alleen thuis, toen de bel ging. We keken door het gordijn vanuit het badkamerraam naar beneden en herkenden tot onze blijdschap Arie Touw. Halsoverkop renden we naar beneden en genoten ervan bij wijze van uitzondering de deur te openen.

Arie vertelde ons over zijn vrijlating. Hij kon z’n geluk nauwelijks op. Nadat hij zijn vrouw in zijn armen had gesloten, was hij naar ons toe gesneld om voor onze hulp te bedanken.

We waren zo blij om elkaar terug te zien - en het ontlastte mijn geweten een beetje.

De geallieerde strijdkrachten rukten snel op. Eind augustus was het zuiden van Nederland bevrijd. Op 5 september verlieten de Duitsers de school aan de overkant. Ze verdwenen zoals ze gekomen waren. Geruchten over een op handen zijnde bevrijding deden de ronde. Maar de dagen verstreken en de ‘Dolle Dinsdag’, zoals die vijfde september in de volksmond al snel genoemd werd, bleek een vergissing. Eind september werden de geallieerden door de Duitsers bij Arnhem teruggeslagen.

Pa van Hartingsveldt vierde in de kring van zijn familie zijn veertigjarig dienstjubileum. We zaten mee aan tafel, omdat alle aanwezigen ons kenden of van ons bestaan wisten. Behalve Anni, Nel, Clien en Map met hun mannen waren ook de zoons Jo en Wem te gast, maar zonder hun vrouwen. Ze waren ook een tweeling, net als Map en Clien. Die avond konden we een paar uur ontspannen. Dat was al lang niet meer voorgekomen.