Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

te staan voordat ze in Berlijn zijn. Voor ons ziet het er echter droevig uit, wanneer niet spoedig wordt in gegrepen. Uit het noorden van het land mag niets meer gehaald worden. NSB-families krijgen toestemming om daar naar toe te trekken. Voor ons ziet het er echter droevig uit, aangezien er geen voedsel meer is en het er niet naar uitziet, dat dit ter hand zal worden genomen. Laten we hopen, net als de Duitsers, dat er een wonder zal geschieden, maar dit dan in de goede zin. Greet zou vandaag foto’s in de sneeuw maken, maar de sluiter van de camera weigerde. Toen zijn we weer naar binnen gegaan, maar ik wilde stap, stap. Dat ging niet, want ik heb geen sneeuwschoentjes. We hopen dat de sneeuw tijdig weg zal zijn, anders moet ons bezoek een week uitgesteld worden. We hebben het er echt op staan, om nu eens te gaan. Het is een hele tippel, maar dat heeft ook een goede zijde en we zijn nu niet zo zeer aan huis gebonden. Cor heeft pijpkrulletjes in mijn haar gemaakt. Ik ben een echte lekkere dot en lief dat ik kan zijn! Dan zeg ik: “lieve Ma of lieve Kokkie”. Vanavond gingen we even met ons drieën naar beneden om hout te zagen met de trekzaag. Ik was vreselijk bang en zei maar steeds auto, auto. Ik moest Cor en Greet hun hand vasthouden en zo hebben we dan wat hout gezaagd.

23 januari 1945 dinsdag

We hebben een heerlijke brief van Oom Han gekregen, namelijk een uitnodiging om de hele maand februari in Heemstede te komen en geen zorgen te hebben voor eten enz. daar zorgt Oom Han voor. We gaan vrijdag op stap, ondanks de sneeuw.

De berichten van het Front zijn uitstekend. We hebben nu alleen veel in orde te maken.

24 januari 1945 woensdag

Vanmorgen door de sneeuw heen boodschappen gedaan en afspraken gemaakt, want we blijven een maand weg. Het sneeuwde geweldig en ik vond het eerst (“nee lekker). Er kwam natuurlijk een haar in mijn mondje enz. Greet had haar mof klaar gelegd, maar ik moest hem in de wagen hebben en had dus heerlijke warme handjes. Greet en Cor zijn vanmiddag naar Oma gegaan. Ik vond het verschrikkelijk toen ik wakker werd en heb vreselijk gehuild. Ik snikte nog steeds toen ze thuis kwamen. Joke kon mij niet zoet houden (tot bedaren brengen?). Ik heb het liefste dat we maar met ons drieën zijn; dat gaat ook het beste. Het heeft weer flink gesneeuwd, toch gaan we op stap. Oom Sep neemt de koffer mee en Tante Hennie krijgt onze distributiebescheiden. Ook voor onze Plukkie moet ze zorgen een hele maand lang. Greet hoop dat ze hem niet in de tuin laat, want dan loopt hij weg.

270