Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

iy december 1944 zondag

Vandaag de hele dag regen, we zijn niet weg geweest. Ik ben ook een beetje neus-verkouden en Greet en Cor hoesten alle twee nog.

18 december 1944 maandag

Het was eerst slecht weer, naderhand knapte het op en scheen zelfs de zon. Ik ben nog steeds vreselijk bang als ik een auto hoor en ’s avonds wil ik altijd op schootje. Ik weet niet of dat nu vanwege het licht is, maar ik word dan altijd onrustig, wil eigenlijk het liefst naar bed, maar zie er toch weer tegen aan. We waren naar Oma gegaan vandaag en we waren half drie thuis. Om drie uur lag ik in bed tot bij half zes. Toen gegeten, wat met speelkaartjes gespeeld en om kwart over zeven weer naar bed. Er vliegen heel wat vliegtuigen over en we hadden van vanmiddag luchtalarm. Het voedsel vraagstuk wordt een probleem.

19 december 1944 dinsdag

We zijn naar de notaris geweest voor geld, maar hij was er niet. We moeten zoveel kopen en Cor en Greet gaan maar een stuk belenen. Het andere zit allemaal vast in goederen. Het is een wanhoop, er vallen al diverse mensen dood langs de straat. We zagen een man en een vrouw lopen; ze liepen beiden met de dood in de schoenen en geen kleren aan hun lijf. Waar is het trotse fiere Hollandse volk gebleven? Verbeten gezichten en de Duitsers slepen met hun vrachtauto’s onze laatste levensmiddelen en wat dies meer zij weg en we moeten met lede ogen aanzien, wat ons te wachten staat. Ze vragen voor een mud aardappelen nu f. 250,-, goudrenetten f. 6.50, uien f. 2,-, een pepermunt kost f. 0.30, een doosje Wybert dropjes f 3,-. Een klein takje hulst f. 3,-. Greet en Cor hebben afgesproken geen bloemen te kopen. We hebben gisteren vier kilo appelen gekocht voor f. 18,-, het waren Bellefleurs, gemiddeld

f. 0.45 per stuk. Ik heb bij Oma op de Leidsegracht een hapje brood met boter en suiker gegeten en een appel. Toch ben ik onderweg erg stout geweest. Ik wil maar steeds mijn zin door drijven en dat gaat nu eenmaal niet. Toen heb ik gebruld van de Marnixstraat tot huis aan toe. Cor en Greet waren er zenuwachtig van en Cor heeft mij dan ook direct in bed gestopt. Ik heb nog wat nagesnikt, maar sliep spoedig. Er hangt een hele dikke mist, eerst wilde het zonnetje er door, maar het is weer schuil gegaan. Het is bar slecht weer, sinds 86 jaar is er niet zoveel regen gevallen.

Toch zit men aan de Rijn in Duitsland en maakt men goede vorderingen, maar het duurt alles zo lang en vooral nu er hongersnood voor de deur staat. We hebben vijf kilo uien gekocht en Cor gaat in de rij staan voor groente. We gaan vanmiddag pannenkoek bakken met pulp erdoor van suikerbieten.

253