Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

Het heeft vanmorgen gesneeuwd, niet veel, maar het was toch sneeuw, ’s Avonds moet ik altijd even op mijn tenen dansen, dat doen we dan met ons drieën. Dan zeg ik: Ma, la, la, la. Dan gaat Ma zingen en dan zeg ik: Kokkie, la, la, la en dan huppelen we met ons drieën rond de tafel. Ik op mijn blote pootjes met mijn luier om, mijn woef in mijn armen en dan dans ik op mijn teentjes en zing soms zelf wel even mee. Het is jammer dat ik zo weinig muziek hoor, maar misschien komt dat ook nog wel eens. Mijn haartjes zijn heel mooi en krullend en ik krijg iedere dag een strik in mijn haar. Cor kamt altijd mijn haar, dan krijg ik twee kalktablet-jes, die ik eigenlijk niet lust. Dat hoort bij het haarkammen en zodoende gaan ze dan naar binnen. Ik ben vandaag ook weer ingeënt tegen tyfus. Cor zei: je krijgt eau-de-cologne op je arm. Ik wilde net even gaan pruttelen vanwege de prik die ik kreeg, toen Thea mijn aandacht weer afleidde en ik werd weer aangekleed. Greet en Cor kregen ook een prik. Ik heb vanavond drie sneetjes brood gegeten met mijn portie kaas. Cor heeft weer een brood gekookt. We hopen dat we met onze voorraad, die we hebben er onder uit zullen komen. De hongersnood is voor velen nabij.

10 december 1944 zondag

Vandaag hebben we bij Oma op de Leidsegracht gegeten. Lekkere soep en vlees, boontjes enz. enz. We waren er echt van opgeknapt. Juist waren we binnen toen het luchtalarm ging. Het was bij Oma lekker warm en ik heb fijn met speelkaarten gespeeld met Opa.

11 december 1944 maandag

Vanmorgen ging wel acht keer het luchtalarm en we dachten allemaal dat er iets bijzonders was. De Duitsers dachten het ook, maar het bleek naderhand een storing te zijn geweest. De gekste geruchten deden de ronde, razzia’s enz. We zijn even bij Tante Jo geweest, want Oom Ed was jarig en we kregen daar echte oliebollen, koek en “thee, thee”. In het schemerdonker gingen we naar huis. Ik kreeg mijn pyjamabroek aan vanmiddag en ik noemde hem mijn luierbroek. De bom, die nog voor ons huis ligt, ligt 9 meter diep zegt men. De wacht staat er nog steeds bij en schreeuwt maar.

12 december 1944 dinsdag

Mevrouw King heeft vanmorgen gehuild. Het ziet er dan ook zeer somber uit. De angst voor de hongersnood ligt op de mensen hun gezichten. Men vraagt f. 120,- a f. 150,- voor 1 mud aardappelen. De afsluitdijk is gesloten, voedsel mag er niet meer overheen van de Duitsers, dus zijn wij op ons zelf aangewezen. In Den Haag en Utrecht is het nog veel erger dan hier. Boter is er niet meer, de hoogst noodzakelijke

250