Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

den alles voorzien. Toen naar boven. Meneer King sloopte een stalen boekenkast en wij kregen het achterschot. Het zijkamertje hebben we zo laten liggen. Joke is echter niet gekomen vandaag en we zullen dus wel weer verder zien. Toen ik in bed lag ontplofte er plotseling een tijdbom. Greet die alleen met me boven was, en natuurlijk hypernerveus, rukte me uit mijn bedje en holde weer met me naar de kelder. Ik schreeuwde en Cor wist niet wat er aan de hand was. Toen ze het vertelde, kwamen we weer naar boven, maar ik wilde niet meer in mijn bedje. Ons eten zat vol glas, trouwens, eetlust was er bij niemand meer. Ik wilde s avonds niet naar bed, iets wat ik nooit heb. Ik verzette me heftig, toch moest ik. Ik vertelde auto vies, bom, bom. Greet is toen wat met me gaan zingen. Mevrouw King kwam met echte koffie. Ik kreeg ook wat en gebakken havermoutkoekjes; toen ging ik onder luid protest naar bed. En viel zo in slaap. Greet en Cor bleven met de Kings en Mimi bij elkaar, maar om acht uur was het opstaan. Cor bibberde ontzettend en Greet kreeg het om half tien te pakken. Ze hebben beiden broom ingenomen en hebben af en toe even geslapen. Ze waren dolgelukkig toen het ochtend was. We zijn naar Oma geweest en ik lig nu lekker even te slapen. Vanmorgen toen ik wakker werd zei ik meteen: “toute auto bom, bom”. Greet en Cor lieten het maar zo. Het is hier zwart van de mensen. Zojuist ontplofte er een tijdgranaat en ze vlogen uit elkaar. Greet wil weer even de straat op, want in huis is het koud. We krijgen misschien elektrisch licht en we krijgen waarschijnlijk ook ruiten. De meesten krijgen maar voor één kamer. Het weer is vandaag weer betrokken. Wat zal er volgen??

28 november 1944 dinsdag

Het is akelig koud weer en het is in huis ook koud, want we hebben nog geen ruiten. Bouw- en woningtoezicht is geweest en we krijgen geen ruit beneden in de salon, ook niet in de tochtdeur; alleen boven twee ruiten, maar ze zitten er nog niet in. We zijn vanmorgen weg geweest, op weg naar Tante Hennie, maar het was te koud. We zijn naar Mimi en naar de groentewinkel geweest, toen weer naar huis en lekker warm gegeten. Witlof f. 1.50 een kilo. Ik lustte het echter niet, het was me te bitter. Ik ben het nog niet kwijt van die vieze auto, bom, bom. Gisteravond zijn Greet en Cor weer vreselijk geschrokken. We hadden n.1. een aansluiting van elektrisch licht hier allemaal in het blok. Greet en Cor waren doodmoe en lagen om half acht in bed. Om half negen een luchtgevecht en luchtalarm. Mevrouw King stootte naar beneden en wij weer naar boven, ten teken dat wij bij de hand waren. Meneer King ging naar het dak en kwam naar beneden door de kastdeur praten, want over straat mogen we niet. Toen zei hij dat het een luchtgevecht was boven de zuidelijke wandelweg. Ons hart stond stil. Er kwamen twee Duitse bommenwerpers over en toen werd het geleidelijk aan weer stil. Het veilig signaal weerklonk. Greet ging met een aspirine slapen en

243