Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

heeft aan één stuk geslapen tot zeven uur. We zijn in de regen boodschappen gaan doen en door het gebombardeerde gebied gelopen. Euterpestraat vooraan een voltreffer. Bij het verzekeringsgebouw glazen stuk, aan de overzijde een voltreffer in een tehuis voor ouden van dagen, alles weg. Conservatorium Brahmsstraat voltreffer, net ervoor alle ruiten stuk, dak beschadigd. Euterpestraat vlak bij de sd alle huizen gebombardeerd. Anthonie van Dijckstraat openluchtschool weg, diverse huizen beschadigd. Rubensstraat hebben we nog niet gezien, maar de rouwadvertenties staan in de krant van een heel gezin op een dochtertje na. Het einde van de Memlingstraat is ontzettend, maar daar mogen we niet komen. Ze hebben hier van het gebouw van de sd een muur omgehaald; het gaf een geweldig leven. Huizen in de Apollolaan zijn nu gevorderd voor de sd en de mensen moesten er direct uit. Men ziet verhuizingen op karretjes van de glazenwassers met lange ladders. Iedereen is ontzettend verbitterd. De mensen zien allemaal bleek en vermoeid. Nu heerst hier weer tyfus. Zo is het ‘t één na het ander. Geen voedsel en nog geen vooruitzichten. Toch gaat het formidabel, men staat voor de Roer en voor de Rijn, soms interesseert het ons in het geheel niet meer. Maar we moeten verder, al zinkt de moed wel eens in onze schoenen.

Een tijdbom ontplofte, Cor was net even weg om te kijken of ze ook wat tabak op de kop kon tikken, want die wordt gek als ze niets te roken heeft. Greet schrok ontzettend, ik ook en ik begon weer te huilen. Plukkie vloog onder de divan. Greet nam mij vlug op haar arm. Joke kwam binnen met een bak turf en stootte onze kostbare twee liter melk om. Dat was ons rantsoen en dat is verschrikkelijk. Greet hoopt dat ze morgen wat melk kan krijgen. Alleen baby’s krijgen nog melk. Voor zieken wordt geen melk verstrekt, er is niet meer. Het is in en in treurig. De mensen krijgen alleen nog wat taptemelkpoeder. Het brood is weer minder. We hebben vandaag acht kropjes sla gehad voor f. 2,- en dat met gebakken aardappelen bij de boterham opgegeten. Of ik nu niet lekker was of wat ook, maar ik begon plotseling te huilen om Kokkie en ik wilde naar bed. Greet trachtte me door een verhaaltje af te leiden, maar ik wilde er niets van weten. Greet was al bang dat ik kou had gevat omdat het in huis zo koud is. Ik heb mijn slaapsokjes aan gekregen en mijn luier om en nu lig ik lekker warm in mijn bedje te slapen. We hebben nog voor een maand turf en cokes en dan is het op, maar daarover willen Greet en Cor zich nog geen zorgen maken.

29 november 1944 woensdag

Het was vandaag prachtig weer en we zijn naar Tante Hennie gaan lopen. Dat is ongeveer anderhalf uur naar de Archimedesweg. Het was een prettige wandeling en Greet, die de hele nacht niet geslapen had is er erg van opgeknapt. Zwermen vliegtuigen waren er in de lucht en we hadden tweemaal luchtalarm. Het is nu

244