Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

de vliegtuigen waren niet van de lucht. Het was een dag mooi weer. We maakten een heerlijke pudding en we waanden ons spoedig vrij. Om één uur gingen we aan tafel. We eten de laatste dagen maar op een zeiltje, omdat er geen zeeppoeder is om tafellakens te wassen. Vandaag namen we een tafellaken. We hadden voor f. 4.50 spinazie en daar zaten we. Ik zat heerlijk in mijn stoel van mijn lekkere hapje met “vleesje” te eten. Plukkie zat naast Greet en Flora, dat is Mimis hond, die zat naast Mimi. Plotseling zagen we dat er een vliegende bom afgeschoten werd. Die gaan met zo’n krinkelslangetje naar boven. Er waren veel vliegtuigen in de lucht. Plotseling een vreselijk gesuis. Cor stak haar hoofd buiten het raampje. Naar de badkamer schreeuwde ze plotseling en toen we daar waren viel de eerste bom. Toen naar de slaapkamer, een tweede bom, naar de kelder schreeuwde Cor. Ze pakte mij op, Mimi pakte haar hond en Greet Plukkie. Vooraan liep meneer King, die even bij ons was om te luisteren. Hij riep: mijn vrouw, mijn kinderen en spoedde de gang in. Wij naar beneden, de bommen en vliegtuigen suisden omlaag. Ik schreeuwde als een oordeel. Greet wierp Plukkie, die ze niet meer kon houden, in de kelderkast en Flora kroop in een hoek. Hij was doodsbang, het was al zijn derde bombardement. We sidderden allemaal. Plotseling een schreeuw van Dorothea King: “laat ons erin, doe open” en Cor ging door de bombardementen naar boven om open te maken. We hielden ons hart vast en gilden hysterisch. Goddank kwam de familie King en ook Cor weer heelhuids terug. Een oorverdovend gekraak. Al onze ruiten kwamen naar beneden, toen was het voorbij. De twee gebouwen van de sd lagen in elkaar; het achterste stuk van onze straat lag in puin en stond in brand. Het tehuis voor ouden van dagen lag tegen de wereld; daar waren direct drie doden naar men zegt en daar worden nu de muren omgetrokken. Beneden was er een raam helemaal verbrijzeld, de gordijnen hingen los, boven waren alle ramen stuk en zelfs een heel kozijn was weg geslagen. Het was een ware ravage. Meneer King ging naar boven. Een raam stuk en onontplofte granaten op zijn bed en op de vloer. Bij Ramshorst naast ons een granaat tussen het plafond, die later ontplofte en brand veroorzaakte. Men bracht gewonden aan. Een hoge Piet van de sd werd met half afgeslagen gezicht voorbij gevoerd. Een man in een witte overal, liep het bloed langs zijn wangen, zijn ene pijp was rood van het bloed. Huisraad werd overal naar buiten gesleept en werd in de garage naast ons onder gebracht. De brandweer was direct ter plaatse, alsmede waterleiding; slangen werden uitgerold en de straat werd afgezet. We kusten elkander, de Kings en wij allen en feliciteerden elkaar met de goede afloop. Hele stukken steen van het gebouw lagen op de daken en voor onze huizen op een meter of zes afstand was een bomkrater met een niet ontplofte bom. Niemand mocht er langs. We bibberden van akeligheid en ik vroeg om naar mijn bedje te mogen. Greet kleedde me uit en legde me in bed. Mimi en Cor belastten zich met de ravage. Cor was direct aan het zagen en het timmeren en in de tijd van een ogenblik was bene

242