Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

tend verdrietig; het kon haar allemaal niets meer schelen zei ze. We hebben haar zo goed en zo kwaad als het ging wat opgebeurd. Ze kan niets krijgen vertelde ze en ’s avonds zaten ze in het donker. De depressie is ook op ieders gezicht op straat te lezen. Niemand doet meer zaken. Alleen de zwarthandelaars, en je personeel, dat niets te doen heeft, moet je maar uitbetalen; alles gaat hier bankroet. Levensmiddelen zijn of duur, of niet te krijgen. Kolen en aardappelen zijn niet te betalen; verlichtingsartikelen zijn slecht en peperduur. Voor de verwarming wordt niets gegeven. Een kalkei kost f. 2.60, boter over de f. 50,-. Sommigen gaan het uit Friesland halen, met de Lemmerboot. Op de terugweg wordt het dan in beslag genomen. Hout en turf mag niet meer vervoerd worden. De mensen zijn allen de wanhoop nabij. Correke is alleen geweldig optimist, Greet laat ook wel eens het hoofd hangen. Ik besef gelukkig de moeilijkheden niet die er zijn. ’s Morgens als ik opsta roep ik: thee, thee en dan begint het water pas warm te worden, of soms brandt de kachel net en duurt het dus nog wel eens even. Dan word ik ongeduldig en begin te huilen en toch gaat het niets vlugger. Ik besef het gelukkig allemaal niet, anders was ik niet zo ongedurig. Mevrouw King heeft nu gelukkig taaitaai voor ons meegebracht. Ik lig in mijn bedje, maar er ligt al een heerlijk stukje op mij te wachten. Ik doe mijn middagdutje. Het is op het ogenblik droog, maar ontzettend triestig.

Generaal Montgommery heeft aan zijn soldaten gezegd: jongens, nog een klein rukje, want ik wil graag met kerstverlof naar huis. Wij hopen dat hij gelijk krijgt. De strijd is in ieder geval ontzettend, zoals er nu gevochten wordt. Het weer is slecht, maar wij hopen dat dit geen handicap zal zijn. Ook is er de xf nieuwe maan zegt men. Laten we dus hopen.

Gonnie was ook nog even hier. Die zit weer in angst voor haar man. Bang voor razzia. Zo heeft de één dit en de ander dat; iedereen zoekt naar een schuilgelegen-heid. In Den Haag is men ook aan de gang. Van de week is hier weer een Duitser dood geschoten vanuit een stoep (portiek?). Het is alles angst en akeligheid. Het is half drie en stikdonker. Zojuist koopt Cor één ons bleekpoeder f. 1.25. Het stortregent weer.

27 november 1944 maandag

Het is gelukkig gebeurd en we zijn er heelhuids af gekomen, maar het is zo iets ontzettends, dat men er haast niet overheen komt. Gisteren was het zondag en Cor zei net, als het zo maar eens een week lang was, dan waren we vrij....

Van Tante Tiny bracht Oom Sep twee grote varkenskarbonades en we nodigden Mimi uit om bij ons te komen eten. Ze kwam dus ’s morgens om half elf. We dronken lekkere koffie, zoals ik dat noem. Ik kreeg ook een kopje koffie. Mimi had mooie bloemen meegebracht en zo zaten we gezellig. Het zonnetje scheen en

241