Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

getrokken. Ze slaan nu gewoon deuren in en halen de auto’s eruit. Er worden geen bewijzen meer verstrekt, dus krijgt men er niets voor uitbetaald.

25 oktober 1944 woensdag

Vandaag voor het laatst gas. We hebben een pan hutspot en een flinke pan snert klaar. Morgen wordt waarschijnlijk de kachel gezet. We hebben 1000 turven gekregen en nu kunnen we tenminste stoken. Met het licht gaat het wel bij ons, daarover later. Truusje heeft vandaag buiten gestaan, het weer was bijzonder goed. Wij zijn er echter niet uit geweest. Dat komt doordat Gonnie is geweest. Die heeft vandaag voor mij 5 mooie nieuwe lakentjes gemaakt. Ik ben er erg trots op. Drie met gewone kant en twee met Entre Deux.

Den Bosch is in geallieerde handen en is dus vrij. De Russen trekken zeer hard op in Pruisen. De Amerikanen zitten op de Filippijnen. Daar woedt een ontzettende zeeslag. De grootste in deze oorlog.

Greet heeft ontzettend slecht geslapen, ze heeft de hele nacht de bel gehoord. In Bussum zijn ze gisteren de hele dag bezig geweest, om jonge mannen uit hun huizen te halen. Eergisteren had Hilversum een beurt gehad. Men verwacht het ook nog in Amsterdam. Ons spoorwegmateriaal wordt weg gevoerd en zo blijven we maar aan de gang. De mensen zijn allemaal hypernerveus.

Ik zit op mijn stoeltje en huil, want ik moet mijn bolusje doen en daar heb ik toch zo het land aan. Ik roep maar, piertje... Correke, piertje Ma, maar er is nog niets. Cor heeft mij nu quasi mijn bips schoon gemaakt en nu ben ik weer rustig. We zitten iedere avond op de slaapkamer van Cor en Greet. Hier is het het warmste en het beste verduisterd. We horen niet de voetstappen van de Duitse wacht, dat maakt ons maar zenuwachtig. Ik ga zo naar bed en Cor en Greet gaan nog wat kaarten. Om tien uur moet Truusje geholpen worden en dan gaan ze ook naar bed.

26 oktober 1944 donderdag

Al weer een dag voorbij. Breskens is in geallieerde handen, de monding van de Oosterschelde is bereikt; men is op weg naar Roosendaal, Tilburg en Breda. In ’s-Hertogenbosch wordt nog in de buitenwijken gevochten. Het gaat wel snel, maar voor ons, die naar vrijheid snakken, te langzaam.

Het eten in de Centrale keuken is slecht, niet dat wij het hebben gehad, maar we hebben het van alle kanten gehoord. Het is niets dan pap van taptemelk en koolsoep. Het weer was dampig vandaag, we zijn er dan ook niet uit geweest. Truusje knapt aardig op, haar hoofdje is al een stuk beter. Maartje en Mimi zijn geweest en ik riep nergens anders om dan om (dijsjes) radijsjes, daar ben ik dol op. Ik kleed mij tegenwoordig zelf uit. Greet maakt mijn goed los, mijn slofjes enz. en ik schop het uit en leg het op de divan.

232