Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

wilde haar moeder niet het verdriet doen om hem niet gedag te zeggen, wellicht ziet zij hem nooit meer. Cor en Greet hebben zeer zwaar gediscussieerd en geen enkel argument van hen was dan ook steekhoudend. Wij kregen de revue te ho-ren van een gedesillusioneerde nsb beweging. Daar deugde letterlijk niets meer aan. Hij was nu bij de ss en ook dat is in onze ogen niets. De tijd zal het leren. Toch zijn we nog even uit geweest na het boterham eten, naar het Beatrixpark. Het was goed weer geworden en ik heb nog even stap, stap gedaan. Ik mocht ook even met mijn wagentje rijden.

De Russen zitten in de voorstad van Warschau. Men zegt dat maarschalk Rommel dood is, dodelijk getroffen in zijn hoofdkwartier. Bulgarije heeft vredesonderhandelingen aangevraagd. Het zal ons alles benieuwen waar dit op uit loopt.

31 juli 1944 maandag

Ik ben vandaag de hele dag wat lastig geweest. Niets dan huilen en zeuren. Daarbij werd ik ook nog driftig, trok aan het kleed en aan mijn jurkje. Greet zei: leg haar lekker even in haar bedje. Zo gezegd, zo gedaan, na een kwartiertje was ik in een diepe slaap. Vanmiddag moest Joke op mij passen en Greet zei, wanneer ze nu slaap krijgt leg haar dan maar weer even weg. Toen Greet en Cor om half vijf thuis kwamen, sliep ik weer lekker. Cor heeft me om kwart over vijf gewekt en toen zijn we lekker gaan eten. Ik kreeg twee “maatjes”, daar ben ik dol op. Ook nog een stuk van Cor en een stuk van Greet, dol vind ik dat. Ik kreeg ook gebakken aardappelen en ik kreeg voor het eerst mijn vorkje. Dat ging nog niet erg. Uiteindelijk viel mijn schoteltje op de grond. Om half negen ging ik voor de derde maal naar bed. Toen Cor zei: ga je mee slapen, zei ik nee, nee en schudde daarbij heftig met mijn krullenbol. Ik zie ook een klein beetje pips vandaag.

De Russen zijn op weg naar Pruisen. Kowno is gevallen. De Amerikanen rukken op bij St. Lo en Caen.

De Duitsers bieden felle tegenstand bij Florence. München en Stuttgart zijn gebombardeerd. Turkije is weer in vergadering. Von Papen, de Duitse ambassadeur is op weg naar Ankara. Verder nieuws is nog niet bekend.

1 augustus 1944 dinsdag

Weer een nieuwe maand, we kijken sidderend naar de maanden, die al weer om vliegen, zonder het einde waarnaar wij snakken. Het gaat allemaal buitengewoon, maar ons te langzaam. Het kan alles nog zo fataal worden.

We zijn vanmorgen naar Oma geweest en naar de drukker. We hadden heerlijk weer en een heerlijke wandeling. Thuis gekomen gauw eten en naar bed. Ik heb flink lang geslapen, tot bij vijven. Toen zijn we nog even op stap gegaan. Om acht uur naar bed.

196