Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

27 mei 1944 zaterdag

Het is zaterdagmiddag en ik lig in mijn bedje. Ik ben steeds wakker, want ik slaap met de ramen open en ik ben erg onrustig. Ik heb ook zo’n last van mijn tandjes en mijn kiesjes. Vannacht was ik ook iedere keer even wakker, gaf dan een gilletje en viel weer in slaap. Oma was vannacht ook onrustig. Ze dacht steeds dat er inbrekers waren. Toen werden we om vijf uur uit bed gebeld, vanwege “luilak”. Nu gaan we direct even boodschappen doen en vanavond na zessen gaan we even naar het zand.

28 mei 1944 zondag — Eerste Pinksterdag

Het was prachtig weer en we zijn heel vroeg op stap gegaan, naar het opgespoten land bij de Beethovenstraat. Het was ontzettend warm en we zijn dan ook niet zo heel lang gebleven.

’s Avonds zijn we nog even het Beatrixpark in geweest. Daar was het ook ontzettend warm, maar heel mooi. Alles stond in volle bloei. Het rook er zo verrukkelijk naar seringen, vlier en meidoorn. De azalea mollis stond in volle bloei tussen de rododendrons en brem. We hebben ook nog op een bank gezeten en ik heb met Cor door het gras gelopen. Ik vond het eerst wel wat griezelig, dat gekriebel aan mijn beentjes. Iedereen die voorbij kwam, daar zei ik, tah, tah, tegen, totdat ik contact had en dan bleef ik maar zwaaien. Met open ramen ging ik naar bed en mijn wolletje werd uitgelaten, nadat ik een heerlijk fris badje had gehad.

29 mei 1944 maandag — Tweede Pinksterdag

Het was vandaag zo warm, dat we helemaal niet weggeweest zijn. Eerst hebben we de hele morgen op de slaapkamer door gebracht, en daarna beneden op het terras. Het was werkelijk overal te warm, zelfs voor mij om buiten in de box te zijn.

Men is nog 28 kilometer van Rome. Overigens geen nieuws.

30 mei 1944 dinsdag

Vanmorgen luchtalarm. Er vlogen duizenden vliegtuigen over. Er werd even geschoten. Vanavond was het echter erger. Er werd plotseling zo hevig geschoten, dat Cor naar boven holde om mij uit mijn bedje te halen en Greet Plukkie, die buiten vast gebonden lag ging bevrijden. Zo zaten we met ons vieren binnen. O, neen, Tante Mien was er ook bij. Cor met mij, Greet met Plukkie. Er was een hevig luchtgevecht. Ik heb vanmorgen een spuitje gehad, want ik had last van mijn bolusje, het wilde maar niet komen. Ik heb even gehuild, want het is een akelig gevoel als alles in eens zo uit je buikje vliegt, maar ik was er toch wel door opgelucht en zong even daarna heel vrolijk.

171