Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

Er is weer geen nieuws. De Duitsers hadden met Pinksteren de invasie verwacht, het is echter weer niets geworden. Wij geven hier zo zachtjes aan alle hoop op.

31 mei 1944 woensdag

Vanmorgen weer luchtalarm, dat ongeveer drie kwartier duurde. Greet en Cor zijn naar Tante Gonnie geweest en waren om half zes thuis. Al de mensen zaten in de tram met groente. Dit is de enige kant uit, waar geen landwacht is. Het treintje was afgeladen. Op een gegeven moment stopte dit treintje, dat aansluiting op een bootje heeft. Greet en Cor werd medegedeeld dat alles uit moest stappen en dat wij verder moesten met de IJpont aangezien er voor het bootje geen olie meer was. Het laatste eindje werd door Greet en Cor hollend afgelegd, evenals door Oma met kleine Jantje, die mee geweest was naar Tante Gonnie. Greet was nauwelijks op de boot of het schot ging op en Cor en Oma met kleine Jan moesten wachten. Al de mensen hebben tegenwoordig een beetje last van machtswaanzin. Iedereen is huilerig of geïrriteerd. Vanavond hadden we weer luchtalarm, verder is er geen nieuws.

1 juni 1944 donderdag

Greet en Cor zijn vandaag naar Zaandam geweest. Oom Albert bezoeken, hij was iets beter. Toen ze terug kwamen zijn we groente gaan halen en we hebben vier tomaten meegenomen, f. 0.50 per stuk. We hebben er dan ook terdege van gesmuld. Ik ben zeer vrolijk, maar Greet en Cor niet zo erg. Trouwens al de mensen zijn down. Reizen kan men haast niet meer. Al de stoomtreinen worden beschoten, ook wel enkele elektrische treinen. Roozendaal is gebombardeerd. De boterfabriek, de suikerfabriek en woonwijken zijn weggebombardeerd. De bedoeling van dit alles was waarschijnlijk het station. Greet en Cor moeten morgen naar Heemstede. Zij gaan niet met de trein, maar met de tram en dan gaan ze niet meer op reis. De bevolking is aan het einde van haar krachten. In Duitsland zijn Engelse parachutisten gedaald en deze mensen zijn door de bevolking gelyncht. De wereld ontaardt gewoon in misdadigers en rovers, bij iedereen wordt gestolen; alles is van hun gading. Het wordt hopeloos. Waar en wanneer is aan dit alles een einde?

2 juni 1944 vrijdag

Het mooie weer is voorbij en het is koud. Vanavond is Jantje bij mij geweest en we hebben gevochten om het speelgoed. We hebben ook samen gevrijd, dat was wel leuk, alleen Jantje liep wel eens weg en dat ben ik niet gewend. Om zeven uur is Jantje weg gegaan en werd ik naar mijn bedje gebracht.

De strijd naar Rome is begonnen en men rukt aardig op. Er is weer actie.

172