Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

23 mei 1944 dinsdag

Het is akelig koud weer. Toch ben ik even met Joke weggeweest met mijn cape om. Ik had een paar blauwe wangen toen ik thuis kwam.

We hebben gelukkig groente gekregen; dat is een heel voorrecht tegenwoordig, want er is niets. Als de mensen het buiten gaan halen, dan wordt het in beslag genomen door de landwacht.

Alleen lopen doe ik nog niet, toch krijg ik wel de neiging om het te doen. Ik durf me alleen niet goed los te laten.

In Italië is men door de Adolf Hitler-linie heen, die men inmiddels heeft herdoopt tot Dore linie.

Gonnie is vandaag opgenomen in Purmerend, want hier in Amsterdam moeten de bedden vrij blijven en mogen alleen zeer ernstige gevallen opgenomen worden. Ze is dus in Purmerend, dit alleen onder strikte geheimhouding, want het mag niet.

24 mei 1944 woensdag

Het is bar koud. Oma Hennekam logeert een paar dagen bij ons, want Opa zit in Brabant. Het regent en we gaan dus niet uit. Ik krijg een hele krullenbol en begin al van alles te praten. Ook schud ik van neen en zeg daarbij ook nee, als ik iets niet wil. Krijg ik brood met jam, dan geef ik Greet mijn enkel gesmeerde sneetje en zeg dan dank. Ik kan nog steeds heel lekker eten.

In Italië rukt men steeds op. Minister Churchill heeft gesproken en wij wachten.

25 mei 1944 donderdag

Greet en Cor zijn met Oma naar Purmerend. Tante Gonnie is geopereerd. Een heel mooi modern ziekenhuis, net een schip. Tante Gonnie is goed. Oom Albert is niet zo goed. Hij heeft er ook pleuritis bij. We hopen dat dit alles spoedig in orde mag zijn. Het is koud en het regent weer. Ik ben dus de hele dag thuis geweest en ben dan ook erg zoet bij Joke.

26 mei 1944 vrijdag

Het is iets minder koud, toch hebben we de kachel nog aan. De schoorsteen is geveegd en dit kostte slechts f. 8,-. Ik begin nu alles zo’n beetje na te praten en word eigenlijk door iedereen een beetje verwend. Het is een akelige tijd. De hele week staan er al doodvonnissen in de krant. Zelfs doodvonnissen voor een roofoverval. Niet dat dit geen laakbaar feit is, maar wij hadden hier de doodstraf niet en nu krijgt men daar zelfs de doodstraf voor. Daarbij was deze aanval mislukt. Het is me een wereld. Geen groente te krijgen en geen aardbeien.

In Italië is men op de weg naar Rome.

170