De vernietiging van de Joden in Polen

kampen en had reeds zijn treurige last opgeladcn, waarbij dan nog een nieuw lijk geworpen werd. Alle doden hadden gelijke vermageringskenmerken op huid en beenderen. Volgens voorschrift van de bezetters moesten alle lijken, om besmettingsgevaar te ontgaan, volkomen ontkleed, gewassen en geschoren worden en naakt, zonder doodshemd, aan den lijkendrager worden overgegeven. De meisjes gaven de dode tot de kampuitgang de laatste eer. De dood veroorzaakte in het kamp geen vrees, maar werd dikwijls genoeg slechts als bevrijding van een te hard leven aanvaard.

HET KAMP SEDAN

was het derde vrouwenkamp, dat ik moest verzorgen. De toestanden waren hetzelfde als in Antonienhof en Fort Radziwill.

HET MANNENKAMP IN POSEN.

Als men reeds de levensvoorwaarden van de vrouwen in Posen als mensonwaardig kan betitelen, dan waren de toestanden bij deze vrouwen nog paradijsachtig vergeleken met die van de mannen. In stallen en bouwvallige schuren huisden de mannen op de grond, zonder dekens en zonder stro. Vanzelfsprekend verspreidde zich in deze door vuil versmeerde, voor mensen ongeschikte plaatsen, niet slechts het ongedierte, dat de oververmoeide mensen ’s nachts niet liet slapen, maar ook besmettingen van allerlei aard ontstonden. De arbeidsvoorwaarden voor mannen waren nog zwaarder dan die, welke men aan vrouwen gesteld had, terwijl de verzorging even gebrekkig was. Dienovereenkomstig was het sterftecijfer geweldig en vele kampen stierven volledig uit.

Vergeleken met de vrouwenkampen was de strafmaat hier nog groter, en het minste vergrijp werd gruwelijk gestraft. Overtredingen, zoals brievensmokkelen, pogingen om te ontvluchten, diefstal, werden met ophangen geboet. De terechtstellingen werden in het Sportstadion, het grootste mannenkamp, in het bijzijn van afgevaardigden van alle andere kampen, voltrokken. Ook de vrouwen hadden voor vertegenwoor-

94