De vernietiging van de Joden in Polen

digstcrs te zorgen, waarbij de meisjes gedwongen werden, na de executie om het lijk aan de galg te dansen. De veroordeelden hielden zich bij de executie voorbeeldig. Bij één executie, waar ik bij tegenwoordig was, riepen jonge jongens aan de galg, voor de strop om hun hals ging: „Wreekt ons!"

MIJN VERTREK.

Begin Juli 1943 kreeg ik midden in een operatie het bevel, mij dadelijk met mijn bagage naar het Gestapohuis te begeven. Bij mijn aankomst zag ik reeds enige van mijn collega’s, die tot nu toe de mannenkampen verzorgd hadden. Zij maakten een zeer ontdane indruk, hun hoofd was kaalgeschoren en hun aanblik deed niets goeds hopen.

Ik werd eerst in een cel gebracht, waar men slechts kon staan en daar moest ik enige uren doorbrengen. De bagage werd mij reeds van te voren afgenomen. Ik werd daarna met mijn collega’s naar het kantoor gebracht, waar een beambte ons meedeelde, dat men ons dadelijk in een auto naar Berlijn zou brengen, daar men ons daar in een ander kamp als artsen opeiste. De beambte bracht ons naar de garage, vanwaar de tocht zou beginnen. Tot onze verbazing bracht hij ons onmiddellijk naar de politiegevangenis. De gevangenis was overvol, zodat ik geen brits kon krijgen, wat ik niet erg betreurde, daar het er wemelde van wandluizen en aan slapen gaan niet te denken was. Na een verblijf van enige dagen werden we in de gevangeniswagen naar Berlijn gebracht. Mijn collega’s kregen bij het uitstappen de boeien om. Ook in Berlijn kwamen we weer in de gevangenisuk werd naar het „verdelingskamp” Bessemerstrasze gebracht, dat reeds volgepropt was met vreemde arbeiders en Jodinnen. Daar was het een eeuwigdurend komen en gaan. Dagelijks werden vrouwen opgeroepen, die naar het concentratiekamp Ravensbrück, of naar een ander kamp voor dwangarbeid getransporteerd werden; andere kwamen vandaar terug, om weer naar een ander kamp gebracht te worden. Ze vertelden van hun lichamelijke en geestelijke kwellingen, zo verpletterend, dat het niet geloofwaardig geklonken zou hebben, als niet hun lichaam sporen van mishandelingen aangewezen had en als niet hun mededelingen overeen stemden. Ook ik verwachtte dagelijks de op-

95