De vernietiging van de Joden in Polen

waaronder men elkaar alles zou kunnen mededelen, ja zelfs illegale verbindingen, door haar goedgezinde Polen, werden af gesproken. Toen echter geen enkel levensteken kwam van de verschillende transporten, zelfs niet van Litzmannstadt, werden we wantrouwig. Geruchten druppelden binnen, dat de transporten in het geheel niet naar Litzmannstadt gingen, maar van te voren op een zijspoor gebracht werden. Enkele Polen vertelden in vertrouwen, dat ze, voordat de trein op het zijspoor gebracht was, moesten omkeren. Ze hadden van de Poolse bevolking gehoord, dat zich bij een klein station barakken bevonden, waar niemand mocht komen, behalve de Joden en de SS.

Men zei, dat er barakken waren, waar men kon baden, maar toen werd er reeds beweerd, dat er gaskamers waren. De bevolking had het gemerkt, en ook, dat na aankomst van de transporten, schoorstenen dagenlang rookten. Deze verhalen klonken zo fantastisch, dat men er voor terugdeinsde er geloof aan te hechten. Voortdurend werd ik voorzichtiger met mijn meldingen en deed mijn best, het aantal zoveel mogelijk te beperken, om niet nog meer levens te verliezen. Ook de meisjes probeerden zich aan het transport te onttrekken door enige dagen voor de tijd te gaan werken, hoewel dat ver boven hun krachten ging en ze direct na het transport in elkaar zakten. Anderen verborgen zich in het kamp en kwamen eerst later voor de dag. De mcesten waren echter door hun lichamelijke zwakte reeds volkomen apathisch en lieten zich wezenloos op de wagen hijsen, die al klaar stond om hen af te halen. Zelden was iemand in staat op eigen krachten op de wagen te klimmen. De SS-manncn sloegen op de stakkerds in, als ze er niet snel genoeg op klommen. Zo zijn duizenden Joden uit de kampen van Posen verdwenen, om nooit meer terug te komen, en deels door de dood, deels door deportatie, zijn van de oorspronkelijk 12.000 Joden er na een jaar slechts 1200 overgebleven.

De Posense bevolking had geen idee, van wat er in het kamp voorviel, zoals een klein voorval liet zien. Een nieuwe kampcommandant had, niet bekend zijnde met de bevolen transportlijsten, de meisjes zelf naar de Gestapo gestuurd. Op weg daarheen zakten enige meisjes van zwakte in elkaar. Daardoor ontstond een oploop van mensen. Een meisje jammerde luid: „Mensen, help mij toch, men wil mij

91