De vernietiging van de Joden in Polen

Hitler onder valse voorspiegelingen uit haar vaderland gelokt was. Ze werkte gedurende het jaar, dat ik er was, in overeenstemming met den „Judenalteste” en mij, zodat menig leven gered kon worden.

POST- EN PAKKETVERKEER.

De kampbewoners mochten ccns in de vier of zes weken een kaart schrijven en ze kregen ook antwoord, meestal uit Litzmannstadt, Oostenrijk en Duitsland. De post werd natuurlijk streng gecensureerd. Toen echter in de herfst 1942 ontsnappingspogingen werden gedaan, werd iedere postverbinding verboden. Ook de omgang tussen de verschillende kampen in Posen was streng verboden. Het gebeurde bijv., dat eerst een jaar later een familielid van de dood van zijn naaste bloedverwanten hoorde, hoewel beiden in dezelfde stad, alleen in andere kampen woonden.

In veel kampen voor mannen was het bevel gegeven, dat ze aan hun familie om pakketten en geld moesten vragen, wat deze ook deden. Toen de verlangde etenswaren en het geld aankwamen, verbood de kampcommandant eenvoudig, dat ze

het kregen en nam beide in beslag, maar...... de mensen

moesten tekenen, dat ze het ontvangen hadden.

RETOURTRANSPORTEN.

Elke twee weken moest ik een lijst samenstellen van al diegenen, die geen zwaar werk meer konden doen, of die binnen korte tijd niet meer daartoe in staat zouden zijn. Deze lijst moest met de door mij dagelijks opgegeven ziekenmeldingen van de drie kampen overeenstemmen en men gaf mij een minimum aantal transportdeelnemers op. Het ging om, zo noemde men het n.1., transporten, die terug gingen naar Litzmannstadt. Dat klonk duidelijk en geruststellend, want in Litzmannstadt was in die tijd een uniformatëlier, waar reeds vele familieleden van de meisjes waren, zoals bleek uit berichten. In het begin meldden zich velen vrijwillig voor dit transport, om weer met hun familie verenigd te worden en de zware grondarbeid niet meer behoeven te doen. Degenen die weggingen, beloofden direct te schrijven; men maakte codes.

90