De vernietiging van de Joden in Polen

De meisjes moesten dezelfde arbeid verrichten als de mannen. Zo werd er van hen verlangd, dat ze natte kuilen uitgroeven, de zware aarde in lorries deden, die ze dan moesten voorttrekken. De minste prestatie was, dat de meisjes met vier tegelijk dagelijks 25 lorries moesten vullen. Slechts de oudsten en de zwaksten werden bij de landarbeid inge-deeld. Bij iedere weersgesteldheid moest gewerkt worden. Gedurende de koude winter 1942-1943 moesten de meisjes zonder handschoenen werken, wat ontelbare bevroren vingers tot gevolg had, die ik moest amputeren. Toen ik er gewag van maakte bij de Duitse instanties, kreeg ik ten antwoord, dat immers ook de Duitse soldaten bij twintig graden koude moesten exerceren.

De Poolse firma's, die de Joodse meisjes van werk voorzagen, hadden van de Duitse bezetters tamelijk grote opdrachten gekregen, die zij zich verplicht hadden te vervullen. Het stadsbestuur zelf mocht geen Joden te werk stellen. Uit papieren, die mij toevallig in de handen kwamen, bleek, dat de Gestapo deze Joodse gevangenen het Duitse arbeidsfront ter beschikking gesteld had, dat hen verder verhuurde aan Poolse firma’s. Er werd de Poolse firma’s gezegd, dat het om jonge mensen ging. Bij het lezen van het contract zou men geloven, dat men in de slaventijd terecht gekomen was. De half verhongerde Joodse arbeidskrachten waren niet in staat, de tamelijk grote opdrachten te vervullen. Zonder consideratie te gebruiken, joegen toch de voorarbeiders, die premies kregen, de Joden onder bedreigingen en slagen op bij het werk. Dikwijls kwamen de meisjes wenend naar huis en toonden sporen van grove mishandeling. Enige van deze Poolse voorarbeiders traden door hun bijzondere ruwheid op de voorgrond. Het kwam niet zelden voor, dat ze de meisjes met vuistslagen tegen de grond sloegen en ze dan met hun bespijkerde schoenen zo toetakelden, dat ze hun zwaar letsel, inwendige bloedingen en zelfs beenbreuken toebrachten. Een twintigjarig meisje werd bij zulk een gelegenheid het neusbeen in elkaar en verscheidene tanden uitgeslagen, een ander meisje werd het trommelvlies ingescheurd. Daarbij kwam, dat men de vrouwen nog zacht behandelde. De mannen namen naar het werk draagbaren mee, omdat ze bijna dagelijks kreupel- of doodgeslagen mannen mee naar huis moesten nemen. De Duitsers schoven de schuld van deze

87