en hield een toespraak. Ze zouden hier leren werken en bij bevredigende arbeid goed behandeld worden. Ze zouden zelfs geld krijgen.
De post van „Judenalteste”, oudste der Joden, was buitengewoon belangrijk en het wel en wee van het gehele kamp hing voor het grootste gedeelte van deze persoon af. Hij was de verbinding tussen de Joden en den Duitsen kampleider. Hij moest mede beslissen over de verdeling van de administratieve baantjes en de bestuursbaantjes, zoals keuken, wasserij en politie. Gelukkig stonden juist in het vrouwenkamp zeer geschikte, moreel hoogstaande vrouwen aan het hoofd, die juist en onpartijdig haar taak vervulden. Het mag niet onopgemerkt blijven, dat er zich helaas in enige mannenkampen gewetenloze sujetten aan het hoofd wilden stellen, die reeds SS-manicren aangenomen hadden en door hun eigen mensen net zo gehaat werden als de SS.
In de tweede plaats kwamen de oudsten bij de politic, die voor de rust en de orde in het kamp moesten zorgen. De arbeidsters, die van het werk naar huis kwamen, moesten bij de etensuitdeling in krankzinnig lange rijen staan en het was de voornaamste taak van de kamppolitie, hierbij de orde te bewaren. Ze waren echter ook verantwoordelijk voor de helderheid in de vertrekken en op de plaats. Ze moesten dag en nacht dienst doen en werden bij ontsnappingspogingen ter verantwoording geroepen. Ondanks deze zware dienst waren het hartstochtelijk begeerde baantjes, want deze baan, die bij de binnendienst behoorde, had het grote voordeel, dat men niet blootgesteld was aan de wisselingen van het weer, zoals dat wel het geval was bij de werkzaamheden, die de andere meisjes hadden, die de gehele dag buiten moesten werken.
BUITENDIENST.
De Joodse werkkrachten werden enkel ingezet voor grond-arbeid; ten dele werden zij ter beschikking gesteld van de stedelijke ondergrondse bouw, ten dele van een spoorweg-firma en bij de aanleg van een stadstuin.
Bijna alle stratenreparaties, wegenaanleg en verfraaiingen in Posen in de jaren 1941 tot 1943, werden door de Joden gedaan.
86