De vernietiging van de Joden in Polen

medisch te kunnen verzorgen, kreeg ik van de directie der ondergrondse stadsbouwwerken een fiets. Ik mocht weliswaar slechts die straten nemen, die de Gestapo mij had toegestaan, maar ik was de enige Joodse persoon in Posen, die zich zonder geleide buiten het kamp vrij mocht bewegen,

WAAR DE KAMPBEWONERS VANDAAN KWAMEN.

De meisjes kwamen uit het ghetto Litzmannstadt en waren reeds een half jaar in Posen. Begin November 1941 werd in haar woonplaats bekend gemaakt, dat vrijwillige arbeiders en arbeidsters zich konden melden om in Duitsland te gaan werken. Men kwam in een suikerfabriek, heette het, men kreeg zelfs salaris en kon dit naar Litzmannstadt sturen. Daar de levensvoorwaarden in Litzmannstadt ondraaglijk waren, slechts heel weinigen hadden werk en verdienden iets buiten de kampkost om, meldden zich een aantal jonge mensen, die hoopten, dat ze zich op deze manier verbeteren konden. Waar werk is, kan men ook genoeg eten krijgen. De mensen werden na de aanmelding verzameld en dan tot hun grote verrassing naar dc gevangenis gebracht, waar ze zonder stro en dekens dagenlang moesten blijven. Voor de reis werden ze gebaad, waarbij de SS zich gedurende het vrouwen-bad amuseerde, door de naakte meisjes op zweepslagen te tracteren. In veewagens werden ze vervolgens naar Posen gebracht en de duizend vrouwen over twee kampen verdeeld. Met familieverband hield men geen rekening. Zo kwamen er mettertijd 12.000 mannen en 1500 vrouwen in Posen aan, waaronder ook enige honderden uit kleine stadjes en ghetto’s van West-Polen.

Van de 500 meisjes in het kamp Antonienhof waren de meesten uit Polen, slechts enkele Duitse, Oostenrijkse en Tsjechische waren erbij, die ook reeds in het ghetto Litzmannstadt geweest waren.

OPBOUW VAN HET KAMP.

Dadelijk na de aankomst van de meisjes in Posen verscheen er een Gestapoman, beval de Jodinnen aan te treden

85