De vernietiging van de Joden in Polen

macht tonen en de vrije loop laten aan zijn lusten.

Het onderbrengen van de overige zieken was precies zo primitief. Ook hier lagen de zieken in étagebedden, de z.g. „Stockbetten", drie bedden boven elkander. Een donkere hoek was gereserveerd voor de zieken met schurft, een ander deel van het vertrek was bestemd voor hen, die aan longontsteking, roodvonk, buikloop en andere ziekten, meest gepaard gaande met hoge koorts, leden. Zeer verspreid was ook wondroos. In dit vertrek, dat geheel verpest was, waar zich dozijnen zwaar zieken bevonden, moest ik ook nog de polikliniek waarnemen en operaties verrichten. Als hulpmiddelen had ik enkel een tafel en een houten brits als operatietafel tot mijn beschikking. De operatics moest ik altijd zonder narcose doen, daar men voor de Joden geen verdovingsmiddelen ter beschikking stelde. Men kan zich een denkbeeld vormen, hoe zeer de zwaar zieken onder het geschreeuw van de geopereerden leden, en onder welke moeilijkheden het werk geschiedde, om de zieken zoveel mogelijk te helpen en te verlichten. Een mogelijkheid, instrumenten uit te koken, bestond er niet, eerst na enige tijd vond ik gelegenheid een sterilisator aan te schaffen, om de instrumenten te steriliseren.

Daar de meisjes door de quarantaine niet konden werken, nam ik de gelegenheid waar, een algemene schurftkuur in te stellen, dat was te noodzakelijker, daar de meisjes reeds aan zware etterinfectie leden. Terwijl de gouw-arts de noodzakelijke zalf toestond, weigerde de apotheker de helft van de schurftzalf met de opmerking, dat ze er niet was om de Jodinnen te genezen. Dus kon ik de ziekte niet meester worden, tot ik later langs omwegen de zalf op eigen kosten kon kopen.

De Duitse gouwarts bezocht ons kamp vaak vanwege de vlcktyphus, hij bemoeide zich ook met de verpleging en liet mij een opgave doen van het aantal calorieën. Doordat hij onenigheid met de SS kreeg, werd hij spoedig vervangen door een jongen SS-arts, wien het minder om het welzijn van de kampingezetenen, dan om het vullen van zijn eigen zakken te doen was. Hij beval direct, dat de meisjes kaalgeschoren moesten worden, wat hun veel tranen kostte.

Nieuwe vlektyphusgevallcn kwamen niet meer voor, en dus kon de quarantaine opgeheven worden.