De vernietiging van de Joden in Polen

om in het leven te blijven. De rest was voor de dag om was reeds ter dood gebracht.

Terwijl wc stonden te wachten op het geleide, dat ons naar het kamp zou brengen, ging de zon op en ongeveer tegelijkertijd zagen we daar, waar in de verte het kamp lag, lange rijen mensen naar buiten komen. Details waren niet te onderscheiden, wel zagen we duidelijk aan het einde van iedere rij twee SS-ers met grote honden aan de lijn. Die honden, klaar om toe te bijten bij het eerste sein, waren het eerste schrikbeeld, dat Auschwitz mij schonk.

We liepen naar het kamp. Het was niet meer dan een kwartier. Zodra we het hek binnen waren, werden we omringd door een zwerm van meisjes, die allen vroegen in Duits en Jiddisch: Geef mij je handschoenen, en mij je tas. Geef hier die shawl, enz., enz.

We keken een beetje angstig en hielden ons boeltje nog steviger vast. Wc kwamen daarop in een lage barak, waar wc ons in alphabctische volgorde van onze naam moesten opstellen. Een aantal vrouwen, die Duits spraken en later Rijks-Duitse gevangenen bleken te zijn, namen ons alle sieraden af. Hier en daar stond een ..Aufsehcrin” (vrouwelijke SS), die toezicht hield, maar zich niet bijzonder voor de zaak interesseerde.

Vervolgens passeerden we op de rij een tafeltje, waar meisjes — ook gevangenen — ons een nummer in de arm tatoueer-den. Het meisje, dat mij behandelde, waarschuwde mij zachtjes: ,,Heb je medicijnen, en goeie wollen dingen, of kostbaarheden? Geef het mij dan. Straks moet je je helemaal uitkleden en mag je niets meer behouden.” Ze zag er betrouwbaar uit en ik geloofde haar. Ik gaf haar alles, waarom ze vroeg.

Geleid door een mannelijk uitziende vrouw met een rauwe stem en een verweerd kampgezicht, waarvan je niet kon zeggen of de persoon, aan wie het behoorde, 20 of 40 jaar oud was, uniformgezichtcn, togen we toen naar de „Sauna”, de desinfectic en douche-installatic, in een daarvoor gebouwde stenen barak. Onze leidster bleek later de Lager-alteste te zijn. Of het toeval was weet ik niet, maar vaak troffen wij onder de Lageraltesten en Lagercapo's, de hoogste functie, die een gevangene kan bekleden, homosexuelen aan. Het waren meer mannen dan vrouwen en hun harde hand boezemde velen van ons ontzag in.

127