De vernietiging van de Joden in Polen

Onze verbazing nam nog toe, toen het ons enige tijd later mogclijk werd gemaakt, kennis te nemen van de lijst van deze convooien, als volgt aangeduid: ,,SB”-transporten van Joodse Tsjechen, met een quarantaine van 6 maanden. Wij wisten heel goed, wat SB betekende („SB”, Sonderbehandlung, speciale behandeling). Maar het was ons onmogelijk een verklaring te vinden voor de gunstige behandeling van deze gedeporteerden, noch voor de uitzonderlijk lange duur van de

6    maanden quarantaine, die ten hoogste drie weken duurde, volgens onze persoonlijke ondervindingen. Wij waren stomverbaasd. Maar hoe meer de tijd naderde, dat de quarantaine van 6 maanden geëindigd zou zijn, hoe meer onze overtuiging sterker werd, dat het lot van deze Joden gelijk zou zijn aan dat van de voorafgaanden en dat ook zij voorbestemd waren, hun leven te eindigen in de gaskamer. Wij zochten een gelegenheid om in contact te komen met de leiders van deze groep. Wij zetten hun duidelijk de toestand uiteen en het lot, dat hun wachtte. Enigen van hen en in het bijzonder Fredi Hirsch, die het vertrouwen scheen te genieten van zijn kameraden in het kamp, verklaarden ons, dat voor het geval onze vrees voor hen bewaarheid mocht worden, zij een tegenstand zouden organiseren. De mannen van het „Speciale Commando” verklaarden, dat zij zich bij de Tsjechische Joden zouden voegen, als die tegenstand zouden bieden. Sommigen hoopten zelfs, te kunnen bereiken, dat een algemene opstand in het kamp zou losbreken. De 6e Maart vernamen wij, dat het crematorium in gereedheid gebracht werd, om de Tsjechische Joden te vermoorden. Haastig liep ik naar Fredi Hirsch, om hem in te lichten en hem te smeken, onmiddellijk te handelen, omdat ze nu niets meer te verliezen hadden. Hij antwoordde mij, dat hij zijn plicht kende, ’s Avonds ontglipte ik opnieuw naar het kamp, waar ik vernam, dat Fredi Hirsch op sterven lag. Hij had zich vergiftigd met luminal. De volgende dag, 7 Maart 1944, werd hij tezamen met 3791 van zijn kameraden, die op

7    September 1943 te Birkenau aangekomen waren, zonder bij bewustzijn te zijn gekomen, in een camion naar de crematoria getransporteerd, waar zij werden vergast. De jonge meisjes gingen zingend de dood in. Tot onze grote teleurstelling boden ze in het geheel geen tegenstand. De mannen van het „speciale commando” die besloten waren hen krachtig te steunen, wachtten tevergeefs.

122