De vernietiging van de Joden in Polen

Ongeveer 500 mensen, bejaarden, waren reeds gedurende de quarantaineperiode gestorven. Elf paar tweelingen, allen Tsjechische Joden, werden slechts in het leven gelaten. Deze kinderen zijn te Auschwitz gebruikt voor verschillende experimenten op medisch gebied. Toen wij Birkenau verlieten, waren ze nog in leven.

Een week voor ze vergast werden, op 1 Maart 1944, werden al deze gevangenen verplicht aan hun familie in het buitenland te schrijven, om te informeren naar hun gezondheid. Men dwong ze deze brieven te dateren op 23 en 25 Maart 1944 en aan hun familie te vragen hun pakjes te sturen.

Ongeveer 153.000—154.000: 1000 Polen (Ariërs), uit de strafgevangenis Pawiak.

Ongeveer 155.000—159.000: October en November 1943. 4000 mensen, die uit verschillende strafgevangenissen kwamen en enige kleine transporten van Joden uit Benz-burg en omgeving, die zich verborgen hadden en die men had ontdekt: bovendien een groep Russen, die in „Schutz-haft” hadden gezeten, (Schutzrussen) uit het gebied Minsk-Witebsk.

Tenslotte Russische krijgsgevangenen, die, zoals reeds vermeld is, nummers ontvingen tussen de één en de twaalfduizend.

Ongeveer 160.000—165.000: December 1943. 5000 mensen, voornamelijk transporten van Hollandse, Franse en Belgische en zelfs voor de eerste maal van Italiaanse Joden uit Triëst en Rome. Al deze transporten, op zijn minst 30.000 mensen, werden onmiddellijk vergast, behalve deze 5000, die in het kamp kwamen. De sterfte onder deze 5000 gedeporteerden was enorm. Bovendien richtte het „selec-tiesysteem”, dat steeds doorging, ravages aan. Deze beestachtigheid bereikte haar hoogtepunt tegen 10 en 24 Januari 1944. Toen „selecteerde" men zelfs jonge, krachtige mensen, die bovendien een goede gezondheid hadden, zonder kennis te nemen van hun beroep, of hun toewijding om te werken, tot de artsen toe.

Alle gevangenen moesten zich presenteren. Men controleerde streng, of allen aanwezig waren. Vervolgens werd de „selectie" gedaan door een dokter van het kamp (zoon of neef van den Berlijnsen Politiechef) en door den chef

123