Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

6

Een heftige irritatie hinderde Bram bij de bestudering van Riemanns zeta-functie. De oorzaak hiervan waren z'n moeder en Bonny Cohen die nog altijd de deur niet uit waren en al tetterend door het huis liepen. Gek werd hij onderhand van het ratelende stemgeluid van de praatzieke Bonny dat zelfs tot in zijn kamer hoorbaar was. 't Was ondoenlijk om zich onder deze omstandigheden optimaal te concentreren. Zoals ze zonet ook tekeer ging! Schandalig gewoon om als een ordinair viswijf vanuit de woonkamer te schreeuwen naar moeder of ze aan de telefoon kon komen. Wat gaf haar trouwens het recht om in hun huis hun telefoon op te nemen? 'Waar ga jij heen?' blèrde ze nu weer op vol volume tegen moeder. 'M'n tas pakken natuurlijk,' hoorde Bram haar antwoorden. Aha! Hij luisterde gespannen, was meteen één en al oor, want dit klonk alsof ze op punt van vertrekken stonden. Ja hoor, z'n moeders dribbelpasjes vergezeld van de lompe voetstappen van Bonny hoorde hij duidelijk de gang opkomen. Ze naderden zijn kamer en prompt bleef het stil. Met een ruk draaide hij z'n hoofd richting z'n kamerdeur die hij goddank op slot had gedaan, want als hij zich niet vergiste stonden ze nu te sodemieteren voor zijn kamer. Ja, waarachtig, Bonny begon als een dwaas te giechelen terwijl dwars daardoorheen het waarschuwende ge-ssssst klonk van

87