Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

iemand is bij wie de koegel op z'n ponem ligt ben jij het wel. Goed, je gaat dan haast nooit meer de stad in, maar voor je dagelijkse ommetje in het Oosterpark moetje toch ook de straat op. Waarom zou jij met jouw joodse uiterlijk dan niets te vrezen hebben en ik wel, leg me dat eens uit.'

'Omdat ik mijn ogen niet in m'n zak heb,' reageerde hij doodnuchter. 'Dat is het verschil tussen ons, ik ben op mijn hoede, ben me bewust van potentiële gevaren en hoef daarom mijn joodse voorkomen niet te verhullen, omdat ik de vijand al op kilometers afstand zie aankomen en dus op tijd mijn maatregelen kan nemen. Maar jij loopt gevaar omdat jij het presteert om binnen het vlak der bestaande dingen alleen maar leegtes waar te nemen.'

Hij was op geen enkele manier voor rede vatbaar, constateerde Selma. Wat ze ook aanvoerde, hij weerlegde alles met zijn eigen waarheid, hoe vertekend door zijn gekwetste geest die ook was. Verdrietig en moe ging ze daarom maar door het raam naar buiten zitten kijken waar op dat moment beneden in de Sarphatistraat een groep schoolmeisjes in zomerjurkjes en met schooltassen op hun rug vrolijk giechelend voorbijliep. 'Ik weet maar al te goed hoe het is om niet veilig over straat te kunnen,' zei ze zachtjes voor zich uitpratend. 'Hoe het is om als jodin angstig en ondergedoken te moeten leven.' Ze wendde haar hoofd van het raam af, naar Bram: 'Ik kan je verzekeren dat die tijd van toen absoluut niet te vergelijken is met nu. Het beetje risjes waar we hier soms mee te maken hebben staat in geen enkele verhouding met het antisemitisme uit de Tweede Wereldoorlog, dat zul je toch moeten erkennen, jongen?'

78