Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

staan kijken en begonnen achter hun hand tegen elkaar te fluisteren. Selma zag de man met een dreigend gezicht op haar afkomen en ze vluchtte bang de hal door naar de roltrap. Maar die werkte niet, hij stond stil. Met uiterste inspanning wist ze de hoge treden te beklimmen en belandde in een nauwe gang waar zich één enkele kamer bevond. Op de dichte deur hing een bordje: BLOCH. GEEN BEZOEK.

Ze zag de stroom mensen uit de hal naar boven komen en klampte uit radeloosheid iemand aan: 'Hier ligt mijn zoon, waarom mag ik niet naar binnen?' maar ze werd voorbij gelopen, alsof ze er niet stond. Toen ging de deur van die kamer open en dezelfde man in het wit uit de hal beneden kwam naar buiten. 'De dood komt altijd even onverwacht en onvoorzien als een motor die midden in de lucht stopt,' sprak hij op ijzige toon. 'Uw zoon is er niet meer.' Ze smeekte dat het niet waar was en probeerde langs de man de kamer binnen te gaan. Op dat moment werd ze wakker, ze schoot overeind en zag hoe Bram er onveranderlijk rustig bij lag. Van pure opluchting sloeg ze haar handen voor haar gezicht en barstte in tranen uit. Ze huilde zonder geluid, maar kon het hevige schokken van haar schouders niet tegenhouden, 't Was maar even dat ze zich zo liet gaan. Bang dat het verzorgend personeel haar zo zou zien probeerde ze snel haar zelfbeheersing te hervinden en diepte een papieren zakdoek uit haar tasje op, waarmee ze de tranen van haar wangen veegde. Daarna snoot ze zachtjes, om Bram niet te wekken, haar neus en liep naar de hoek van het kamertje om de zakdoek in de prullenbak te gooien. Toen ze zich omdraaide zag ze dat Bram z'n ogen weer had opgeslagen. Ze schrok ervan, had ze hem met dat

181