Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

13

Bram lag op de hartbewaking van een Amsterdams ziekenhuis. Nadat Selma thuis het alarmnummer 112 gebeld had en het ambulancepersoneel na aankomst meteen een hartinfarct had vastgesteld, was hij met loeiende sirene afgevoerd en met spoed naar de hartbewaking gebracht. Geen seconde nog was Selma van zijn zijde geweken en nu stond ze op wankele benen naast hem aan het ziekenhuisbed. Zojuist was Bram voor het eerst opgedoken uit de nevelen waarin hij ronddreef en had zijn zware oogleden heel even opgelicht. Ze was zo snel uit haar stoel omhoog gekomen, dat ze zich duizelig moest vastgrijpen aan de rand van zijn bed. Ze merkte hoe ze trilde en omdat Bram z'n ogen alweer had toegedaan zakte ze behoedzaam terug op de stoel naast zijn hoofdeinde. Bang gingen haar gedachten terug naar Aaron die er net zo had bijgelegen, in precies zo'n steriele en door neonlampen verlichte box op de hartbewaking. Geen enkel geluidje van buitenaf drong er door, het gezoem van de apparatuur om Bram heen en het bonzen van haar eigen hart was het enige wat ze hoorde. Gesteund door kussens in de bovenste helft van zijn rug zat Bram meer dan hij lag. Een wit laken bedekte zijn naakte lichaam tot onder zijn borst. Ze hadden z'n zwarte borsthaartjes weggeschoren, op zijn gladde huid zaten nu elektroden

173