Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

natte hand omklemd te houden.

'Is mijn zus er al?' vroeg Jona.

'Nee, maar als ze er is, belt ze je meteen.'

Brams stem klonk zo zwak dat zijn oom hem niet verstaan had. 'Wat? Ik kan je niet horen,' riep hij, maar Bram voelde zich zo ziek, zo benauwd ook dat hij niets terugzei. Hij wou ophangen, hij moest naar bed, maar zijn oom blééf maar doorpraten. 'Ik denk alsmaar: als ik die krant niet was gaan kopen... Ik sprak daarnet een man die helemaal achterin het restaurant had zitten eten toen die zelfmoordterrorist binnenwandelde en zichzelf opblies. Hij had mazzel gehad dat hij daar zat en slechts licht gewond was geraakt. Maar hij vertelde me over een jonge vrouw en haar familie die voorin aan een tafel hadden gezeten, vlak naast de plek waar die schoft zichzelf opblies. Na de explosie was de vrouw zwaar gewond afgevoerd, maar haar eigen kind van tien, allebei haar ouders, haar broer en diens zoontje, ze waren allemaal gedood. Zomaar, in een seconde tijd zijn drie generaties uit een familie vermoord. Holocaust in Israël, Bram.'

Bram asgrauw, kwam wankelend omhoog uit zijn stoel. Hij opende zijn mond om iets te zeggen maar kreeg geen adem meer. De telefoon viel uit zijn hand en alles werd zwart voor zijn ogen. Heel in de verte hoorde hij een deur dichtslaan en klonk zijn moeders stem. Selma was thuisgekomen. 'Bram?' riep ze omdat ze hem niet achter zijn bureau zag. Ze liep door naar de keuken waar ze haar boodschappentas neerzette. Terug de gang in riep ze nogmaals: 'Bram?' Ze blikte even haar slaapkamer in, liep door en ging de woonkamer binnen, waar ze als aan de grond genageld bleef staan. Met een hand voor haar mond keek ze naar het ongelofelijke voor haar. Daar, languit op de grond, lag haar

171