Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

de het eindbedrag, 'non est disputandum' grommend, gepast neer op de bar. Zonder de ober te groeten verliet hij het restaurant, sloeg volgens plan af naar de Weesperzijde en zette in een straf tempo koers naar huis.

Het was drukkend, er zat onweer in de lucht, merkte Bram. Een flinke wind was opgestoken en de lichte sluierbewolking had zich samengepakt tot een donkere wolkenmassa. De dreigende hemel voorspelde veeleer noodweer dan aanhoudende zonneschij n. Met het hoofd omlaag en de ogen strak op de grond gericht, waarbij hij bijna tegen de muren van de huizen aanschuurde, liep hij tegen de wind in voort over de Weesperzijde. Zodoende had hij een groepje Marokkaanse jongens, dat vanaf de Magere Brug hem tegemoet kwam, geheel niet zien aankomen. Pas toen ze hem de weg versperden en hij hoorde zeggen: 'Die rotjoden, ze zitten ook overal,' sloeg hij verschrikt zijn ogen op en keek hij in vier donkere, vilein grijnzende gezichten. De angst voor dit agressief uitziende stel knapen kreeg hem meteen in zijn greep en hij deed snel een beweging opzij om hen te ontwijken. Maar ze lieten hem niet langs en sloten hem in. 'Je bent toch een jood, of niet?' vroeg één, terwijl de anderen sissend het geluid van een open gaskraan nabootsten. 'Nou? Heeft een jood geen tong..?' Het bloed stroomde Bram naar het gezicht, maar hij waagde het niet iets te zeggen en hield angstvallig zijn blik op de grond gericht. Ze lachten honend: 'Een stomme jood, die niet kan praten'. Eén van de jongens gaf hem een harde duw tegen zijn schouder en Bram wankelde. Op dat ogenblik kwam een bulderende stem tussenbeide: 'Wat gebeurt daar!?' Een grote, corpulente man met een hijgende Duitse herder aan de lijn kwam snel na

166