Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

had hem voor die zaterdag uitgenodigd om samen in een restaurant aan het strand te gaan lunchen. Daar waren ze in gesprek geraakt over de toepassing van de Möbius inversie op Riemanns zeta-functie en hadden later, wandelend over de boulevard, hun discussie voortgezet.

Bram zag hun nog gaan, de kleine, drukke Uriel met die grote bos warrige, grijze krullen boven op zijn hoofd, voerde onder het lopen het hoogste woord, terwijl hijzelf, met de blik naar de grond gericht en de handen gevouwen achterop z'n rug al luisterend voortliep. Tijdens een adempauze van Goldreich was hij in gedachten verzonken verder gelopen en ontdekte minuten later, toen hij de discussie wilde hervatten, dat de professor niet meer naast hem liep. Vanaf dat moment begon een gekmakende zoektocht, hoe hij ook tussen de mensen door de boulevard langs zocht, Goldreich was nergens te bekennen. Pas heel veel later en een oneindig eind verder, bijna ter hoogte van het plaatsje Jaffa, ontwaarde hij hem tot zijn stomme verbazing op het strand. Met opgerolde broekspijpen en de voeten in de schuimende branding, stond de hooggeleerde heer met een hand boven de ogen tegen de volle zon uit te kijken over de Middellandse zee. Op de prangende vraag hoe hij daar terecht gekomen was, schudde Bram nog altijd verwonderd zijn hoofd. Later had Goldreicht bij hoog en bij laag volgehouden dat hij zelf ook langs de boulevard heen en weer gelopen had op zoek naar hem en dat er sprake geweest moest zijn van een topologisch probleem. Omdat hun wegen elkaar hadden gekruist zonder elkaar te ontmoeten was volgens Uriel de boulevard van Tel-Aviv topologisch gesproken te vergelijken met een lint van Möbius, dat verkregen wordt door een lint door te knip

158