Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

bevreemd aan. 'Waarom wilt u dat weten?' vroeg hij. 'Ik zoek alleen een tafel.'

'Daar is nog een plek vrij,' zei de jongen en wees hem achterin de zaak een onbezet tafeltje dat gedekt was voor twee personen. Maar Bram had al vanuit zijn ooghoeken gezien dat er een veel ruimere tafel bij het raam vrijkwam en liep er vlug op af. Hij wachtte tot de mensen vertrokken waren en schoof toen op de stoel het dichtst bij het raam. Blij dat hij eindelijk zat liet hij zich achterover zakken tegen de rugleuning en keek om zich heen. Het was een uitstekend idee geweest hier zijn wandeling te onderbreken, vond hij. Hier, in dit restaurant, waar zo'n typische Israëlische sfeer hing, voelde hij zich als altijd weer helemaal thuis. Zoals zoveel Israëlische eetgelegenheden was ook deze zaak recht toe ingericht, zonder franje of tierelantijnen en hoewel vermaard om zijn uitstekende kosjere keuken, had het hier meer weg van een eenvoudig eet-lokaal dan van een opgesmukt sterrenrestaurant. De enige frivoliteit die dit restaurant zich veroorloofde waren de kleurige posters aan de muur. Er hing een vergezicht van de goudkleurige Negev woestijn en van het zonovergoten strand van Tel-Aviv met de brede boulevard op de voorgrond. Kijkend naar deze poster speelde er een lachje om Brams mond omdat hij ineens moest terugdenken aan die mesjoggene sjabbes waarop professor Uriel Goldreich, één van de geniaalste wiskundigen ter wereld, de onwaarschijnlijke prestatie geleverd had om op de recht toe recht aan boulevard van Tel-Aviv de weg kwijt te raken. Van deze uitzonderlijke gebeurtenis had hij getuige mogen zijn. Nog een groentje en pas gepromoveerd tot doctor in de wis- en natuurkunde, werkte hij op de afdeling bij Goldreich op de universiteit van Tel-Aviv en die

157