Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

12

Vanaf de stoep voor zijn huis overzag Bram de drukke Sarphatistraat die gonsde van de geluiden. Een groepje kinderen slenterde hem lachend en likkend aan een ijsje voorbij. Hier op straat voelde het beslist warmer dan hij daarnet boven uit zijn raam gedacht had. Van de huizen aan de overkant stonden praktisch overal de balkondeuren wagenwijd open en op sommige balkons zaten de bewoners in hun halve blootje in de zon. Goed om doodziek van te worden, dacht hij, zo'n overmaat aan UV-A kan dodelijk zijn, hij zou dadelijk ook zoveel mogelijk in de schaduw gaan lopen. Voorts overlegde hij met zichzelf welke route te nemen, de afstand die hij 's avonds altijd liep was voor nu te lang. Via de Wi-bautstraat richting centrum te lopen leek hem met dit warme weer de beste optie, want dan kon hij op het Waterlooplein op het terras van Tel-Aviv wat uitrusten, waarna hij over de Weesperzijde langs de Amstel op z'n akkertje weer huiswaarts kon keren.

Hij had de pas er al ingezet, maar bleef weer staan omdat juist lijn 7 kwam aanrijden en bij de tramhalte stopte. Bram speurde tussen het handjevol passagiers dat uitstapte naar zijn moeder, maar vreemd genoeg was ze er niet bij. Op zijn polshorloge zag hij dat het al bijna half vier was en als hij het zich goed herinnerde had ze om één uur die afspraak bij de dokter gehad. Feitelijk had ze dus allang thuis moeten zijn.

153