Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

wijl hij op de rand van z'n bed z'n sokken en schoenen aantrok, kreeg hij er zowaar nog zin in ook. Nadat hij zich ervan verzekerd had zijn portemonnee, huissleutels en bril bij zich te hebben, verliet hij zijn kamer. Hij trok de voordeur open, stapte de overloop op en moest zijn pas inhouden om niet in botsing te raken met Lia die, op weg naar boven, juist zijn deur passeerde. Bram, verlegen met zichzelf, mompelde verontschuldigend: 'Sorry,' en deed een onhandige poging om langs de frêle Lia met de volle borsten heen naar de trap te komen. Lia echter zette geen stap opzij. Slechts gekleed in een niets verhullend kort zomerjurkje met dunne schouderbandjes en de blonde haren in een slordig dotje boven op haar hoofd bijeengebonden, versperde ze hem de weg en keek liefjes glimlachend naar hem op. 'Hoi, meneer Bloch,' groette ze hem met een vrolijke twinkeling in haar blauwe ogen, 'we komen elkaar hier de laatste tijd nogal eens tegen, hè?'

Bram, die zo gauw niets wist te zeggen, staarde naar haar mond, naar het aarzelende dons dat haar bovenlip beschaduwde en hij voelde zijn gezicht warm worden. Ze stond zo dichtbij dat hij haar kon ruiken. Ze ruikt naar frambozen, dacht hij, naar kinderparfum. Om de een of andere reden stak hij haar toen zomaar zijn hand toe en murmelde 'Tot ziens.' Nog voor Lia z'n hand kon pakken glipte hij langs haar naar de trap. Maar op dat moment zette haar vriend en Brams bovenbuurman, de logge Geert Bakker, juist voet op de overloop en blokkeerde hem de weg naar beneden. 'Ho even, heer Bloch,' zei Geert, 'goed dat ik u tref. Ik wil u graag iets vragen als het effe kan.'

'Wat is er dan?' vroeg Bram ongeduldig.

'Nou, ik wou graag uw mening eens horen over het volgende,' sprak Geert gewichtig en kwam nu op zijn

151