Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

ineens vandaan? Na enig nadenken hierover leek hem dit alleen te verklaren als zijnde een logische reactie op de ontlading van alle spanning, waarmee zijn zoektocht naar de formule maandenlang gepaard was gegaan. Niets ernstigs dus, oordeelde hij nu weer wat opgelucht, maar het was toch wel een signaal waarnaar hij luisteren moest, hoe jammer ook. Hij had zich de bevrijdende en glorieuze dag waarop hij zijn formule zou vinden wel anders voorgesteld. Hij zou vleugels krijgen en vol aan de slag gaan met fase 2 van zijn plan van onbeschrijfelijke grootheid en het computerprogramma voor zijn formule schrijven, zodat hij nog voor de dag ten einde was de geheime Iranese codes zou kunnen ontcijferen. En daarna zou hij met eenzelfde voortvarendheid de Palestijnse terreurorganisaties aanpakken. Helaas, niets van dit alles. De harde realiteit dwong hem nu tot het drastische besluit zijn werk voorlopig te laten rusten. Zijn lichaam moest de gelegenheid krijgen te herstellen en dat kon alleen als hij zich voorlopig niet hoefde in te spannen. Bezorgd was hij wel over het tijdverlies dat deze ma-laisetoestand met zich meebracht en om de schade nog enigszins beperkt te houden kwam hij op het idee om nu alvast de begeleidende brief aan de Israëlische veiligheidsdienst, met de uiteenzetting van zijn plan van onbeschrijfelijke grootheid, klaar te maken voor verzending. Het concept hiervoor had hij al even geleden geschreven, hij hoefde er praktisch niets meer aan te doen, alleen maar door te lezen op mogelijke foutjes. Een simpel klusje derhalve dat hem niet teveel inspanning zou kosten.

Bram haalde het twintig vellen tellende epistel uit de onderste la van zijn bureau tevoorschijn en las vluchtig de eerste bladzijden door. Gaandeweg ver

149