Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

zou zijn voor zijn plan van onbeschrijfelijke grootheid. Hij moest er niet aan denken dat de vijanden van Israël ter ore kwam dat ene Abraham Bloch te Amsterdam RSA codes kon kraken, in no time zouden ze op andere beveiligingssystemen overgaan. Het idee alleen al bezorgde hem de rillingen. Pas als de dag aanbrak dat Erets Jisraeel dankzij zijn formule bevrijd was van het juk van terrorisme en de dreiging vanuit Iran, als ook vaders beulen opgespoord en opgepakt waren, pas dan was het verantwoord zijn belangrijke vinding te publiceren in zijn lijfblad de Annals of Mathematics. Onrustig heen en weer lopend voor zijn bureau bepeinsde Bram dat dit wachten wel de gruwelijke mogelijkheid openliet dat in de tussentijd een ander de formule ook ontdekken én voor hem publiceren zou. 'Ook dan is het einde verhaal voor mijn plan,' dacht hij hardop en hief in een machteloos gebaar zijn handen ten hemel, hieraan viel nu eenmaal niets te veranderen. Het enige dat hij kon doen was te proberen deze ramp voor te blijven en zijn missie zo snel mogelijk zien te voltooien. Na dit besluit begon Bram onmiddellijk de papierwinkel op zijn bureau te ordenen en te sorteren, zodat hij verder kon. Hij was druk in de weer toen hem plotseling de adem werd afgesneden door een scherpe, samentrekkende pijn in zijn borststreek. Grijpend naar zijn borst zocht hij met z'n andere hand steun bij de leuning van zijn bureaustoel. Voorzichtig liet hij zich neer, ademde diep in en uit en voelde de pijn weer even snel verdwijnen als hij gekomen was.

Hevig ontdaan over wat hem overkomen was vroeg Bram zich af wat hem in 's hemelsnaam mankeerde deze middag. Al sinds hij was opgestaan voelde hij zich misselijk en belabberd, maar helemaal onbegrijpelijk was die enge pijn op z'n borst, waar kwam die

148