Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

zoon Bram goed gezien.' Ze schoof haar stoel achteruit en stond tegelijk met Selma op. 'Mocht er nog iets zijn, u kunt mij altijd bellen,' zei ze op Selma toelopend. Voor haar hield ze stil en Selma pakte met beide handen Laura's uitgestoken hand. 'Ik ben u zo dankbaar,' sprak ze ontroerd, 'dat u me zo heeft willen helpen.'

'En ik ben blij dat ik iets voor u heb kunnen doen,' zei Laura en deed de deur van de spreekkamer voor haar open. 'Het allerbeste met u verder, mevrouw Bloch en doe uw zoon de groeten van me!'

140